**ฟิคเรื่องนี้...มันคอมเมดี้นะ  XDDD
 
 
Intro ---
 
เสียงอะไร!!!!

เสียงบ้าอะไร!! คนจะหลับจะนอน!!!!


“แจจุง.....ตื่นเดี๋ยวนี้นะ.... ตื่นๆๆๆๆ”


เสียงใครวะ...ทำไมมันเหมือนเสียงม่าม๊าแบบนี้ล่ะ อย่าบอกนะว่าม่าม๊ามาหาแจจุงที่อเมริกา 



ผมตาโตยิ่งกว่าไข่ห่านรีบสะบัดผ้าห่มออกจากตัวก่อนจะวิ่งไปที่ประตูห้องด้วยความว่องไว คิดถึงม่าม๊าจะตายอยู่แล้ว



ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกม่าม๊าที่น่ารักของผม....ทำไมใส่ชุดนอนอยู่ล่ะ อย่าบอกนะว่าเดี๋ยวนี้ที่เกาหลีเขามีกระแสแฟชั่นแบบใหม่ เป็นชุดนอนอย่างนี้!!!



เออ....เก๋ดีนะ!!!



“แจจุงคิดถึงม่าม๊าที่สุดเลยยย” ผมวิ่งเข้าไปกอด ย่อตัวซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนราบของม่าม๊าคนสวย แถมเงยขึ้นมาหอมแก้มให้อีกสองฟอดทั้งซ้ายขวา


“.........” 


ม่าม๊ายืนนิ่งครับ....ผมคิดถึงแม่ตัวเองมันผิดตรงไหน? 



“ม่าม๊าเป็นอะไรอ่ะ...ทำไมไม่กอดแจจุงตอบอ่ะ” 


ใช่...ปกติม่าม๊าต้องกอดตอบ ต้องหอมแก้มผมคืน แถมยีหัวผมจนเสียทรงอีกด้วย 



“อาจุง...ลื้อตื่นรึยัง มองรอบๆ ตัวซี้...ว่าลื้ออยู่ที่ไหน” 


เสียงคุณย่าครับ ผมลืมบอกไปว่าผมเป็นลูกครึ่งจีนเกาหลีครับ พ่อผมเป็นคนจีนหอบเสื่อผืนหมอนใบมาพบรักกับแม่ของผมที่เกาหลี ...ท่านสองคนลำบากด้วยกันมาเยอะครับ กว่าจะมีบ้านมีผมทุกวันนี้ก็กัดฟันสู้กันมาหลายอย่าง



คุณย่าก็เช่นกันท่านเป็นคนขยันแล้วก็แข็งแรงมากๆ ด้วย ท่านก็หอบเสื้อผืนหมอนใบมาพร้อมๆ กับคุณพ่อของผมนั่นแหละครับ



“...อ้าว.... บ้าน? เกาหลี? ผมกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ” 



เสียงถอนหายใจเบื่อหน่ายดังมาจากคนแก่ๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ม่าม๊าสุดที่รักของผมครับ = =” อะไรล่ะ!! ก็เมื่อคืนผมยังใช้ชีวิตอยู่ที่นิวยอร์กอยู่เลยครับ ทำไมวันนี้ผมตื่นขึ้นมาอยู่ในบ้านของตัวเองได้ล่ะ...



“แจจุง...ลูกกลับมาจากอเมริกาเมื่อวานตอนเย็นๆ มาถึงลูกก็ออกไปเที่ยวผับกับยูชอน กลับมาเมามายดึกดื่น”



“ลื้อเมา...นอนดึก ลื้อก็เลยตื่นสายโด่งป่านนี้ไง อาจุง” 


ภาพตอนที่ผมเดินลากกระเป๋าในสนามบินแจ่มชัดในสมองมากเลยครับ เสียงนุ่มๆ ของม่าม๊าแสดงออกถึงความเอ็นดูกับความขี้ลืม(?)ของผม แต่เสียงคุณย่านี่สิ....เหอๆๆๆ 



“อาม่า.....ก็แจจุงคิดถึงเกาหลี คิดถึงเพื่อนๆ นี่นา” ผมรีบวิ่งเข้าไปกอดคุณย่าพร้อมทำเสียงออดอ้อน คุณย่าชอบให้ผมเรียกว่าอาม่าด้วยเสียงอ้อนๆ ผมก็จัดไปเลยครับ



“ตอนลื้ออยู่อเมริกา...ลื้อทำตัวเสเพลแบบนี้หรือเปล่าอาจุง?” 


เอ่อ...คุณย่าครับ!! มันก็แน่นอนอยู่แล้วแต่มาถามกันแบบนี้ผมก็ต้องตอบแบบสเต็ปบายสเต็ปสิครับ!!



“ไม่นะครับ...แจจุงไม่เคยกินเหล้า ไม่เคยเที่ยวกลางคืนเลยสักครั้ง” 


มุสาเต็มๆ ครับผับที่นิวยอร์กน่าเที่ยวน้อยซะเมื่อไหร่ เพลงเพราะบรรยากาศดี สาวๆ สวย ใจถึงอีกต่างหาก โอยยย....คิดถึงน้องเอมิลี่นมโตแล้วอยากจะบินกลับนิวยอร์กซะเดี๋ยวนี้เลย!!!


“ไม่รู้ล่ะๆๆ ลื้ออายุป่านนี้แล้วถ้าจะมาทำตัวเสเพลอั๊วะไม่ยอมนะอาจุง เสียเงินให้ไปเรียนเมืองนอกเมืองนาลื้อจะกลับมาทำตัวไร้ประโยชน์ไม่ได้” 



คุณย่าของผมเผด็จการครับ ถึงผมจะเป็นหลานชายเพียงคนเดียวแต่คุณย่าก็ไม่ยอมตามใจผมตามสเต็ปคุณย่าที่ต้องหลงหลานมากๆ เลยสักนิด มีแต่ม่าม๊าที่น่ารักของผมนี่แหละที่คอยเอาใจ เรียกอีกอย่างก็คือให้ท้ายผมอยู่ตลอด



“คุณแม่คะ...แจจุงเพิ่งจะกลับมา ให้เขาได้ปรับตัวก่อนเถอะนะคะ” 



นั่นไงครับ! ถ้าเมื่อใดที่ผมโดนคุณย่าดุ ม่าม๊าก็จะรีบสวมปีกนางฟ้าเข้ามากางป้องผมไว้ทันที 



“อาแจจิน...เพราะลื้อเป็นอย่างนี้ไง ลูกลื้อถึงได้ไม่เอาอ่าว เรียนก็ไม่ได้เรื่อง นอนก็ตื่นสายโด่ง อั๊วะอยากจะเป็นลม” 



แค่บอกว่าจะเป็นลมเด็กสาวที่ยืนถือพัดหางนกกระจอกเทศก็รีบโบกๆ ที่ข้างใบหน้าของคุณย่าทันทีเลยครับ รวดเร็วจริงๆ



ส่วนคำด่าว่าของคุณย่าผมไม่ถือสาครับ ผมโดนด่าแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเด็กๆ ละ (ก็ยังไม่สำนึก)



“โถ่คุณแม่คะ...แจจุงก็พยายามเต็มที่แล้วนะคะ”



ใช่ครับ...ม่าม๊าพูดถูกที่สุด ผมรักม่าม๊านะครับ!!



“เต็มที่อะไร...ดูอายุนโฮ ลูกอาโฮดงนั่นสิ อายุน้อยกว่าอาจุงยังขยันขันแข็ง ช่วยม่าม๊าป่าป๊าทำธุรกิจ ไม่เห็นต้องไปเรียนเมืองนอกเมืองนาอย่างอาจุงด้วยซ้ำ!!”



เอาอีกแล้วครับ...โรคชอบเปรียบเทียบผมกับคนอื่นกำเริบอีกแล้ว เพราะคุณย่าเป็นแบบนี้ผมถึงไปเรียนที่อเมริกา ไปให้พ้นหูพ้นตา 



ว่าแต่...ไอ้ยุนโฮนี่มันใครฟร๊ะ? 



“แจจุงรีบอาบน้ำแต่งตัวลงไปทานข้าวกันเถอะลูก เดี๋ยวคุณลุงโฮดงกับ ยุนโฮก็จะมากันแล้ว” 



ม่าม๊าแค่มองตาผมก็รู้แล้วครับว่าผมกำลังสงสัยว่าไอ้สองพ่อลูกที่คุณย่าเอามาเปรียบเทียบผมนี่มันเป็นใคร



“อั๊วะให้เวลาลื้อไม่เกิน 15 นาทีนะอาจุง...” 



ห๊ะ!!! สิบห้านาทีผมยังขี้ไม่เสร็จเลยครับ.... อันนี้ขอพูดตรงๆ = =!



พูดจบก็สะบัดก้นเดินลงบันไดไปเลยครับ แต่ม่าม๊าของผมยังคงยืนอมยิ้มอยู่หน้าประตูห้องนอนผมเหมือนเดิม มือหอมนุ่มนิ่มของม่าม๊าลูบผมสีน้ำตาลทองของผมด้วยความเอ็นดู



“อย่าไปสนใจคุณย่าเลยนะลูก....ลูกเป็นหลานชายคนเดียว คุณย่าก็หวังให้ลูกดูแลกิจการของบ้านแทนคุณพ่อ....”



พูดถึงตรงนี้ม่าม๊าน้ำตาไหลครับ.... คุณพ่อของผมเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อนด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ผมจึงเป็นผู้ชายคนเดียวของบ้าน ผมเข้าใจคุณย่าที่เข้มงวดกับผมนะครับ 



“ม่าม๊าอย่าร้องไห้สิ” ผมเช็ดน้ำตาให้ม่าม๊า น้ำตาของม่าม๊าเหมือนเข็มเล็กๆ สักพันเล่มพุ่งเข้ามาทิ่มแทงหัวใจของผมเลยครับ.... เจ็บปวดจริงๆ 



“จ้ะ...แจจุงของม๊าโตขึ้น น่ารักขึ้นเยอะเลยนะ” มือนิ่มทั้งสองข้างประคองหน้าผมเอาไว้ จับโยกซ้ายโยกขวาเพื่อสำรวจให้ทั่วทุกมุม 



น่ารักครับ!!



ผมน่ารัก....สำหรับม่าม๊านะ...ให้ม่าม๊าชมได้คนเดียว ^__^



ทูบีคอนทินิว!!! -3-


ฟิคเรื่องนี้มาไง ---- ไม่รู้ -*-

ทำไมมันสั้นอ่ะ ---- มันคืออินโทรไง -*-

มันยาวมั๊ยเนี่ย ---- ไม่ยาวหรอก -*-

จะแต่งจบมั๊ย ---- ไม่แน่ใจ -*-

ฟิคเรื่องอื่นที่ดองไว้ล่ะ ---- *วิ่งหนี* 

มีอะไรจะแก้ตัวมั๊ย ---- ฝากเรื่องนี้ด้วยแล้วกัน m(_ _)m



Comment

Comment:

Tweet

ต่อไปหนูแจจะกินแต่บะจ่างเหรอ

#3 By onon (124.120.144.93) on 2012-03-22 20:46

แค่อินโทรก็น่าติดตามแว้ววววว ♥
ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์เอามาลงให้ตามคำขอ T^T
คุณชายยุนโฮยังไม่โผล่ออกมาเลย~
อยากให้โผล่ออกมาเร็วๆจัง =.,=
มาปราบพยศน้องแจ คิคิ ดูท่าแจจะจะร้ายไม่เบาเลยน้า
ที่นิวยอร์คน่ะ -..- คอยดูเถอะนุ้งแจ
เดี๋ยวเจอบ๊ะจ่างยุนเข้าไป จะลืมชะนี !! 55555+

#2 By Yundori on 2011-10-25 20:20

เชื่อว่าคนไทยทุกคนมีน้ำใจ คนไทยไม่ช่วยกันแล้วใครจะช่วย ช่วยกันไลค์น่ะจ๊ะ ขอบคุณทุกคนจริง ๆ ^^ http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=281745875179469&id=100000321773537

#1 By (101.51.42.205) on 2011-10-25 20:14