[Fic] ---สามี--- Part 21-END

posted on 23 Oct 2011 10:36 by bronun-yunjae in Husband

ยุนโฮเดินวนไปวนมาที่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความเป็นกังวล  เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับแจจุง  ทุกๆ วันเขาเฝ้าดูแลร่างบางเป็นอย่างดี  ให้ทานแต่ของที่บำรุงลูกน้อย 

                “ใจเย็นๆ ก่อนนะยุนโฮ”  ยูชอนเองก็เป็นห่วงเพื่อนไม่แพ้กัน  แต่การเดินไปเดินมาของยุนโฮไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลยสักนิด 

                “มันเกิดอะไรขึ้น”  ในที่สุดยุนโฮก็ยอมนั่งลงตรงเก้าอี้หน้าห้อง  มือหนาทั้งสองข้างกอบกุมขมับตัวเองด้วยความเคร่งเครียด  ทั้งเขาและแจจุงคงไม่มีทางทำใจได้หากต้องสูญเสียลูกน้อยไป

                “ญาติของคุณแจจุงเชิญพบคุณหมอค่ะ”  พยาบาลสาวรีบเร่งออกมาจนยุนโฮและยูชอนก็รีบเร่งตามไปด้วย

                “จากการตรวจครรภ์พบว่าลูกของคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย  มีอะไรบางอย่างทำให้ร่างกายของเขาหยุดการเจริญเติบโต...ต้องรีบผ่าเพื่อเอาเขาออกมาให้เร็วที่สุด” 

คุณหมอชางมินบอกเล่าอาการของแจจุงด้วยความเจ็บปวดใจ  เขาไม่อยากให้รุ่นพี่ที่เขาเคยแอบชอบต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้  เขาเองก็ไม่สามารถรับปากได้ว่าหลังจากที่นำเด็กออกมาแล้วเขาจะรอดหรือไม่   เพราะถือว่าเป็นการคลอดก่อนกำหนดในสภาพที่ร่างกายของเด็กไม่แข็งแรง

“อะไรนะ”  ทันทีที่ได้ฟัง  ยุนโฮก็สุดจะกลั้นความเสียใจเอาไว้ได้  น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“แล้วจะผ่าได้เมื่อไหร่”  ยูชอนเป็นคนที่พอจะมีสติมากที่สุดในตอนนี้รีบถามขึ้น 

“เร็วที่สุด...เช้าวันพรุ่งนี้”  ชางมินไม่สามารถผ่าท้องของแจจุงที่ขณะที่ร่างบางยังคงเจ็บปวดอยู่ได้   อย่างเร็วที่สุดต้องรอให้ร่างบางคลายความเจ็บปวดลงก่อน

“แล้วลูก..”  เสียงครางเครือของยุนโฮสร้างความเศร้าสลดใจแก่ผู้ที่ได้รับฟังจนยูชอนต้องตบบ่าของเขาเพื่อเป็นการให้กำลังใจ

“เขาอาจ....พิการ  แต่ผมยังตอบไม่ได้ว่าส่วนไหน”  นั่นคืออาการที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว   แม้จะพิการแต่ยุนโฮก็รู้สึกว่าดีกว่าที่เขาจะต้องสูญเสียลูกไปตลอดการ

“ผมกำลังสงสัยว่าพี่...เอ่อคุณแจจุงได้รับสารพิษบางอย่างที่เป็นอันตรายต่อเด็กในท้อง”  ชางมินรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่เรื่องที่ปกตินัก  เพราะเขาทราบดีว่าทั้งแจจุงและยุนโฮประคบประหงมลูกน้อยในท้องเป็นอย่างดี 

“สารพิษอย่างนั้นเหรอ”  ยุนโฮขมวดคิ้วทันทีเพราะตลอดเวลาแจจุงรับแต่สิ่งที่เป็นประโยชน์เข้าไปทั้งสิ้น

“สารพิษจำพวก  นิโคติน ที่มีอยู่ในบุหรี่  สามารถทำให้เด็กในครรภ์หยุดการเจริญเติบโต  อาจแท้ง  หรือพิการได้”  ชางมินเหล่ตามองยูชอนเป็นคำถามนัยๆ ว่ารุ่นพี่ของเขาสูบบุหรี่หรือเปล่า

“แจจุงสูบบุหรี่แค่ตอนเครียดเท่านั้น....ตั้งแต่เขารู้ว่าท้องเขาก็เลิกสูบแล้ว”  ยูชอนรีบแก้ตัวแทนเพื่อนรักทันที  เพราะยุนโฮก็คงไม่เคยเห็นแจจุงสูบบุหรี่เป็นแน่

“เขาสูบบุหรี่ด้วยเหรอ”  เป็นจริงที่ยุนโฮไม่เคยรู้ว่าแจจุงสูบบุหรี่ด้วย  และถ้าสาเหตุของการที่ลูกต้องเป็นเพราะแจจุงสูบบุหรี่จริง  เขาจะไม่มีทางให้อภัยแม่ที่ไม่มีความรักและเป็นห่วงลูกเลย

“แจจุงเลิกสูบบุหรี่ไปแล้วตั้งแต่ที่เขารู้ว่าท้อง”  ยูชอนเห็นใบหน้าที่แสดงความลังเลของยุนโฮเขาก็รีบพูดซ้ำขึ้นมาอีกครั้งด้วยความโมโหที่ยุนโฮไม่เชื่อใจในความรักที่แจจุงมีต่อลูก

“คุณอยู่อเมริกา...คุณจะรู้ได้ยังไงว่าเขาสูบหรือไม่สูบ  เขาอาจไม่อยากมีเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้”  เพราะความเครียดความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาจนทำให้ยุนโฮนึกไปถึงเรื่องที่จุนซูเคยบอกเขาว่าแจจุงจะหย่ากับเขาทันทีที่ครบสองปี  และคิดไปว่าแจจุงไม่ได้อยากมีลูกกับเขาเลยสักนิด  ลูกที่เกิดขึ้นมาจากความไม่ได้ตั้งใจอาจไม่สำคัญพอที่จะทำให้แจจุงหันมารักและสนใจได้

“ทำไมคุณพูดแบบนี้   แจจุงเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างตั้งแต่มีคุณและลูก”  ยูชอนกระชากคอเสื้อของยุนโฮขึ้นมาด้วยความโมโหที่มาดูถูกความรักของแจจุง

“เหรอ....คุณรู้ไหมว่าช่วงหลังๆ เขาสนใจแต่ซอนมีลูกของคุณ  แม้แต่นมหรือยาบำรุงเขาก็ไม่ยอมกินถ้าผมไม่บังคับ   แล้วจะให้ผมคิดเป็นอย่างอื่นได้ยังไง” 

ยุนโฮสะบัดมือของยูชอนออกจากคอเสื้อของเขา  เหตุการณ์ต่างๆ ประกอบเข้ามาในสมองของยุนโฮราวกับจิ๊กซอว์ที่เจอตัวต่อของมัน  หลายต่อหลายครั้งที่แจจุงเห็นความสำคัญของซอนมีเสียจนเขาใจหาย   และหลายต่อหลายครั้งที่แจจุงแสดงความไม่ใส่ใจต่อลูกในท้องโดยการไม่ยอมทานอาหารที่เป็นประโยชน์   มันเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาคิดไปเองว่าแจจุงไม่ได้อยากมีลูกกับเขา

“ผมไม่น่าปล่อยให้คุณดูแลแจจุงเลย”  ยูชอนพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเสียใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด   แม้แต่ชางมินเองก็มองหน้าของยุนโฮด้วยความโกรธเคืองที่บังอาจมาดูถูกความรักของรุ่นพี่ที่เขาไม่เคยเอื้อมถึง

“ถ้าลูกแข็งแรงเมื่อไหร่...ผมจะพาเขาออกจากบ้าน  แล้วคุณก็เชิญดูแลกันตามสบายเลย”  ยุนโฮกระแทกประตูออกไปด้วยความโมโห  เขาเศร้าเสียใจ  และโกรธเกินกว่าที่จะคิดถึงเรื่องดีดี

ยุนโฮที่มีความอดทนต่อความรักของแจจุงมาโดยตลอด  ในวันนี้ที่เขาเกือบจะต้องสูญเสียลูกไปด้วยสาเหตุที่เขาไม่เคยคิดเลยว่าแจจุงจะทำมันได้ลงคอ  ทำให้เขาหมดแล้วซึ่งความอดทน  ความรักความหวังดีที่เขามีให้ร่างบาง  ต่อให้จะนานแค่ไหนหรือพยายามเท่าใดก็คงจะไม่มีวันเข้าไปถึงคนไร้หัวใจอย่างคุณหนูคิมได้

 

การผ่าตัดเพื่อช่วยชีวิตเด็กในครรภ์เริ่มต้นขึ้นด้วยฝีมือของคุณหมอชางมิน  ชายหนุ่มพยายามอย่างเต็มความสามารถเพราะถ้าหากผิดพลาดเพียงนิดเดียวนั่นหมายถึงชีวิตเล็กๆ หรืออาจจะหมายถึงชีวิตของแจจุงด้วย

เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมงที่ทั้งยุนโฮและยูชอนเฝ้ารออยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง  ยุนโฮขอแค่เพียงให้ลูกของเขาปลอดภัยเท่านั้นก็เพียงพอแม้จะมีส่วนใดส่วนหนึ่งพิการตามที่คุณหมอบอกก็ตาม  เขาพร้อมที่จะดูแลลูกน้อยด้วยตัวเขาเองเพียงคนเดียว

“คุณคิดว่าแจจุงสูบบุหรี่จริงๆ เหรอ”  ยูชอนยังคงคาใจกับสิ่งที่ยุนโฮพูดเมื่อสักครู่นี้อยู่   เพราะเขามั่นใจว่าแจจุงได้เลิกมันอย่างเด็ดขาดแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ด้วยตลอดเวลาแต่เขาก็อยู่กับแจจุงมานานพอที่จะรู้ว่าร่างบางเป็นคนยังไง

“ถ้าไม่....แล้วนิโคตินจะมาจากไหน”  อันที่จริงยุนโฮไม่ได้อยากจะเชื่อว่าแจจุงจะสูบบุหรี่   ไม่ได้อยากจะคิดว่าคำรักและความอ่อนโยนที่ผ่านมาจะเป็นสิ่งจอมปลอม   แต่สิ่งที่ไม่สามารถหาคำตอบได้นั่นคือ....ที่มาของนิโคติน

คำตอบของยุนโฮทำให้ยูชอนเริ่มลังเลกับความมั่นใจของตัวเอง  สิ่งที่เกิดขึ้นกับแจจุงและลูกเป็นอาการที่แสดงให้เห็นว่าร่างกายของแจจุงรับนิโคตินเข้าไปในปริมาณที่มากเกินไป   หากร่างบางสูบบุหรี่จริงก็คงจะสูบจัดมากชนิดมวนต่อมวนจนทำให้สารพิษเข้าไปสะสมจนทำร้ายลูกในท้องได้ขนาดนี้

“ผมเจอเจ้านี่ในรถของแจจุง”  ยุนโฮพยายามไปค้นหาทุกซอกทุกมุมของบ้านเพื่อจะรู้ให้ได้ว่าสารพิษที่ทำร้ายลูกของเขานั้นมาจากไหน   แต่สิ่งที่ค้นพบนั้นคือซองบุหรี่ที่อยู่ในที่เก็บของบนรถประจำตัวของแจจุง

“แจจุงไม่ได้สูบยี่ห้อนี้”  ยูชอนรับซองสิ่งเสพติดให้โทษนั้นไว้ในมือเพื่อพิจารณาดู    ก็พบว่ามันไม่ใช่ที่แจจุงเคยสูบเพราะถ้าเป็นของแจจุงจริงจะต้องเป็นบุหรี่ยี่ห้อดีที่เขาซื้อมาจากอเมริกาเท่านั้น

“คุณแน่ใจเหรอ”  ยุนโฮเริ่มสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่  ในใจที่เคยคิดอคติเริ่มไม่แน่ใจว่านี่คือความผิดของแจจุงจริงๆ หรือเปล่า

“ผมเป็นคนซื้อให้เขาเองกับมือ”  แจจุงไม่ได้สูบเพราะติดแต่สูบทุกครั้งที่เครียด    เพราะฉะนั้นของถูกๆ ที่ยุนโฮหาเจอจากรถนั้นไม่มีทางไหนเลยที่จะเป็นของแจจุง

ยุนโฮขมวดคิ้วด้วยความเคร่งเครียด  นอกจากจะเครียดด้วยความเป็นห่วงแจจุงและลูกแล้วยังต้องมาเครียดเพื่อหาสาเหตุของการเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นในบ้านอีก   เมื่อคิดสิ่งต่างๆ ไปเรื่อยๆ ทำให้เขาต้องย้อนกลับมาคิดถึงคนเพียงคนเดียวที่จะสามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้

....จุนซู....

 

……..:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::…….

 

“สมองของคุณจุนซูปกติดีไม่ได้ความจำเสื่อมนะครับ  และจากการตรวจครั้งล่าสุดพบว่าเขามีอาการทางประสาทที่ยากเกินกว่าจะควบคุมด้วยยา”

ความสงสัยที่เกิดขึ้นทำให้ยุนโฮย้อนกลับไปที่คุณหมอเจ้าของไข้ของจุนซูตอนที่ป่วยเป็นเจ้าชายนิทรานานเกือบเดือน  คำตอบที่ได้รับทำให้เขาแทบช็อคแท้ที่จริงแล้วทั้งเขาและทุกคนในบ้านโดนจุนซูหลอกอย่างนั้นเหรอ   ถ้าเป็นอย่างนั้นคนอย่างจุนซูนอกจากจควรจะได้รับโทษแล้วก็ควรจะได้รับรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมด้วย

ชายหนุ่มฝากให้ยูชอนดูแลแจจุงและลูกที่ประสบความสำเร็จในการผ่าตัดแต่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา    เพราะเขาต้องการจะพิสูจน์อะไรบางอย่างเพื่อความแน่ใจ

มือหนาถือตะกร้าใส่ลูกแมวสีขาวขนปุยตัวน้อยเดินเข้าไปในบ้าน

...ลูกแมว...คู่อริเก่าของจุนซู

“พี่ยุนโฮ.....กลับ...มาแล้ว...เหรอ”  เสียงแหลมเล็กสะดุดลงเมื่อเห็นว่าในมือของยุนโฮกำลังถืออะไรอยู่   ลูกแมวที่เขาเกลียด  ลูกแมวสีขาวที่เขาเคยฆ่ามัน 

มือเล็กกำเข้าหากันแน่นทั้งสองข้างเพื่อสงบอารมณ์ที่กำลังฟุ้งซ่านเมื่อมีสิ่งเก่าๆ ที่เคยเกิดขึ้นมากระตุ้นจิตใจ   และยุนโฮก็คอยสังเกตอาการนั้นอยู่อย่างไม่คลาดสายตา

“น่ารักใช่ไหมจุนซู....ตอนเด็กๆ จุนซูชอบลูกแมวมากเลยนะ”  ในเมื่อจุนซูแกล้งจำอะไรไม่ได้   ยุนโฮก็แกล้งสร้างเรื่องขึ้นมาได้เหมือนกัน ใครก็ตามที่ทำให้แจจุงและลูกของเขาเจ็บจะไม่มีการปราณีใดใดทั้งสิ้น

“ระ  เหรอ”  คำๆ เดิมที่ยุนโฮเคยพูดมันก้องอยู่ในหู  

“ลูกแมวน่ารักมากเลยนะจุนซู”

“น่ารักใช่ไหมจุนซู”

สิ่งที่จุนซูเกลียดที่สุดคือการไม่ได้รับความใส่ใจจากยุนโฮ   สิ่งที่เกลียดที่สุดคือการได้เห็นยุนโฮชมว่าใครน่ารักต่อหน้าเขา

“จุนซูเป็นอะไรไป”  ยุนโฮแกล้งอุ้มลูกแมวเดินเข้าไปใกล้เมื่อเห็นว่าร่างเล็กพยายามควบคุมอารมณ์อย่างเต็มที่   จุนซูพยายามสงบสติอารมณ์เพื่อเป็นจุนซูคนใหม่ที่น่ารักต่อหน้าเขา

“ยะ  อย่า”  ตั้งแต่วันนั้นที่จุนซูลงมือฆ่าลูกแมวสีขาวตัวนั้นมันก็ทำให้เขารู้ว่าเขาไม่สามารถเข้าใกล้สิ่งมีชีวิตที่คล้ายแมวได้อีกเลย  มันเหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้เขารู้สึกว่ามันจะกลับมาแก้แค้นเขา  ดวงตาของลูกแมวที่จ้องมองเขาอยู่มันเหมือนดวงตาที่กำลังอาฆาตแค้น

“ทำไมล่ะ...ไม่ชอบมันเหรอ  มันน่ารักดีออกนะ”  ยุนโฮกระตุ้นอีกครั้ง   ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าจุนซูยังจำได้ทุกอย่าง  ยังเป็