[Fic] ---สามี--- Part 13-14

posted on 28 Sep 2011 20:56 by bronun-yunjae in Husband

เพราะคุณกำลังพรากคนที่เขารักกันให้แยกกันอยู่น่ะสิ 

                เสียงของจุนซุดังก้องอยู่ความคิดของแจจุงมานานนับชั่วโมง    คำว่าคนรักกันมันทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบเสียจนน้ำตาไหล  ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างเขาจะมาร้องไห้เพราะผู้ชายธรรมดาคนนึง 

                ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าในร่างกายตัวเองกำลังมีอีกหนึ่งชีวิตเติบโตอยู่  คนแรกที่คิดถึงก็มีเพียงยุนโฮเท่านั้น  คนเดียวที่อยากจะบอกเล่าถึงความดีใจ  คนเดียวที่เพิ่งจะรู้สึกตัวว่าสำคัญที่สุดในเวลานี้

                ความคิดที่จะหย่าเมื่อครบกำหนดตามพินัยกรรมเกือบจะถูกยกเลิกไป   เขาเกือบจะยอมใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อผู้ชายคนนึงที่คิดว่าแสนดี  ที่คิดว่ารักเขาเพียงคนเดียว  

                สุดท้าย...นอกจากพ่อของเขาแล้วก็ไม่มีใครรักเขาจริงๆ สักคน 

                สุดท้าย...สิ่งเดียวที่ทำให้มีคนสนใจเขาก็คือ  นามสกุลคิม  พร้อมกับทรัพย์สมบัติมากมายที่ใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด

                สุดท้าย...แม้แต่ยุนโฮที่พร่ำบอกรักเขาอยู่ทุกวัน....

                                ...ก็เป็นคำว่ารักที่จอมปลอม....

 

                ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

                “เข้ามา”   ร่างบางเช็ดน้ำหน้าเช็ดตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆ ที่หลั่งออกมาด้วยความเจ็บปวดหัวใจกับข่าวร้ายที่เพิ่งจะได้รับ

                “เป็นยังไงบ้างครับ”  ผู้ชายอีกคนที่กำลังเจ็บปวดหัวใจ  ยุนโฮเลือกที่จะลืมสิ่งที่จุนซูบอก  ลืมสิ่งที่มันทำให้เขาเจ็บปวด  แล้วเป็นยุนโฮคนเดิมที่พร้อมจะมอบความรักให้ภรรยาอย่างคิมแจจุง

                “ฉันยังไม่ตายง่ายๆ หรอกไม่ต้องห่วง”  คำพูดนุ่มนวลที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้หมดไปแล้ว  เหลือเพียงคุณหนูคิมแจจุงคนเดิมที่เย็นชาและไร้หัวใจ

                “.........”  ยุนโฮนิ่งเงียบพยักหน้ารับเล็กน้อยเพราะเข้าใจว่าต่อจากนี้แจจุงคงจะไม่ต้องการเขาอีกแล้ว  ความรักความหวังดีที่เคยให้คงไม่มีประโยชน์อะไร  การกระทำแบบนี้ของแจจุงเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ดีว่าร่างบางต้องการจะหย่ากับเขาจริงๆ

                ต่างคนต่างเงียบตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง 

                ต่างคนต่างคิดไปกับสิ่งที่ได้ยินมาจากคนๆ เดียวกัน

                และ....ต่างคนต่างไม่รู้ว่าหากเอ่ยปากถามกันสักนิด...ความคิดก็คงจะไม่เลยเถิดไปถึงขนาดนี้

                “อุ๊บ...แค่กๆๆๆ”  อยู่ๆ ร่างบางก็รู้สึกคลื่นไส้จนต้องวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ  โดยมียุนโฮคอยมองตามด้วยความเป็นห่วง 

                เสียงอาเจียนที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ยุนโฮต้องรีบวิ่งเข้าไปหาร่างบางในห้องน้ำเพื่อดูอาการ

                “ตกลงคุณเป็นอะไรกันแน่”  ยุนโฮเริ่มสงสัยกับอาการที่แจจุงเป็น  ตอนแรกเขานึกว่าพักผ่อนไม่เพียงพอประกอบกับรับประทานอาหารน้อย  ทำให้ร่างบางคลื่นไส้อาเจียน  แต่จนทุกวันนี้ยังไม่เลิกคลื่นไส้มันเป็นเพราะอะไรกัน

                “ปะ เปล่า...แค่....โรคกระเพาะน่ะ”  แจจุงตั้งใจจะบอกข่าวที่น่ายินดีให้ยุนโฮรับรู้  แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้เขาเปลี่ยนใจยุนโฮจะไม่มีทางรู้เด็ดขาดว่าเขากำลังท้องอยู่

                “คุณก็ต้องทานอาหารให้ตรงเวลาสิครับ....เดี๋ยวผมเอาข้าวขึ้นมาให้นะ”  ยุนโฮประคองใบหน้าของแจจุงเพื่อมองให้เต็มๆ ตาว่าซีดเซียวเพียงใด

                “ดูสิ...อาเจียนจนหน้าซีดเป็นกระดาษหมดแล้ว”  ยุนโฮพูดติดตลก  เพื่อหวังให้แจจุงได้ยิ้มบ้างเพียงแค่วันเดียวที่เขาปล่อยให้ร่างบางได้

ออกไปข้างนอกคนเดียว  มันทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆ อย่างจนเขาเองก็ตั้งตัวไม่ติด  ดวงตาของแจจุงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่เขาไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร  สิ่งที่เขาพยายามจะทำให้ได้ในช่วงเวลานี้ที่เขายังมีสิทธิ์ในความเป็นสามีนั่นคือทำให้ภรรยาของเขายิ้มและมีความสุขให้ได้มากที่สุด 

                ไม่รักเขาไม่เป็นไร    ไม่ต้องการให้เขาอยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไรขอแค่สองปีที่ยังต้องการเขา  เขาจะรักและห่วงใยให้ดีที่สุด

 

……..:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::…….

 

                โรงพยาบาลจางอิล

                ชางมินนั่งอยู่ในห้องประชุมด้วยความเบื่อหน่าย  เกือบสองชั่วโมงแล้วที่เขาต้องนั่งฟังระบบการทำงานต่างๆ ของโรงพยาบาลแห่งใหม่ที่เขาเพิ่งจะย้ายเข้ามาประจำ   อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องมานั่งอยู่อย่างนี้เลยไม่ว่าจะกระดิกตัวทำอะไรเดี๋ยวก็มีผู้ช่วยที่ชื่อลีน่ามาคอยจุ้นจ้านอยู่ดี

                “นี่คุณ....ใกล้จะจบแล้วคุณเตรียมพูดอะไรสักหน่อยด้วย”  ลีน่ากระซิบกระซาบให้คุณหมอคนใหม่ได้รับรู้ถึงหน้าที่ของตัวเอง

                “น่ารำคาญ”  ชายหนุ่มตอบกลับเบาๆ โดยที่ไม่ได้หันหน้าไปหาหญิงสาวเลยสักนิด 

“อะไรน่ารำคาญคะ” 

                “ทั้งสองอย่างนั่นแหละ”  คราวนี้ชางมินปรายตามองแสดงความเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด  จนลีน่าเกือบหมดความมั่นใจในตัวเองไปชั่วขณะ

                กว่าการประชุมที่ยาวนานจะเสร็จสิ้นลง  ทั้งคุณหมอหนุ่มและผู้ช่วยสาวก็ประทะคารมกันไปหลายยกจนฝ่ายที่เป็นผู้ใหญ่กว่าอย่างลีน่าเป็นคนที่ยอมยกธงขาวขึ้นมาก่อน 

                  “เสร็จสักที”  ลีน่าบ่นขึ้นมาหลังจากที่คุณหมอคนอื่นๆ ออกจากห้องประชุมไปหมดแล้ว 

                “วันนี้ผมต้องทำอะไรบ้าง”  ชางมินเอ่ยถามคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ช่วยของเขา

                “คนไข้ประจำของคุณหมอฮวังจะถูกย้ายมาเป็นของคุณประมาณสิบคนน่ะค่ะ”  ลีน่าอ่านข้อความที่ได้รับมาก่อนเข้าประชุมให้คุณหมอหนุ่มได้รับรู้

                “ทำไมล่ะ” 

                “หมอสูติที่นี่มีน้อย....คุณหมอฮวังท่านก็แก่มากแล้ว  มีคุณเข้ามาเพิ่มก็ช่วยลดภาระของคุณหมอฮวังไปได้เยอะ”  ชางมินนั่งมองหญิงสาวที่ดูจะจริงจังขึ้นมาเมื่อเป็นเวลาทำงาน   ซึ่งเวลาที่จริงจังก็ดูน่ามองกว่าตอนที่ทำปากจัดจ้านเยอะเลย

“เดี๋ยวดิฉันจะเอาประวัติของคนไข้มาให้คุณอ่านค่ะ”  ลีน่าเข้าใจว่าเด็กหนุ่มไฟแรงตรงหน้าต้องการอะไรไม่ทันที่ชางมินจะพูดอะไรเธอจึงเสนอให้ทันที

                “ขอบคุณ” 

               

……..:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::…….

 

                ก่อนที่ยุนโฮจะนำข้าวขึ้นมาให้  แจจุงก็อาเจียนไปอีกหลายยกจนกระทั่งร่างกายเรียกร้องหาอาหารอย่างเต็มที่ข้าวต้มหอมๆ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟพร้อมกับคนที่เต็มใจป้อนเป็นอย่างยิ่ง    ในขณะที่ถูกป้อนร่างบางไม่พูดอะไรกับยุนโฮเลยสักคำ

                “วันนี้พาจุนซูเข้าบริษัทอย่าลืมล่ะ”   ในที่สุดคนที่ทำลายความเงียบก็คือนางพญาแจจุง  ก่อนหน้านี้เขารับปากกับยุนโฮเอาไว้ว่าจะให้จุนซูเข้าไปเป็นผู้ช่วยของเขาที่บริษัท  แม้ว่าตอนนี้ระหว่างเขาและจุนซูอาจจะไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้แต่เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวเขาต้องแยกมันออกจากกันให้ได้

                “แล้วคุณไหวหรือเปล่า”  ยุนโฮถามด้วยความเป็นห่วง  ร่างกายบอบบางที่ซีดเซียวราวกับกระดาษ  แม้แต่ลุกขึ้นเดินเขายังไม่อยากจะให้ทำเลยเสียด้วยซ้ำ

“ไม่ไหวก็ต้องไหวนั่นมันบริษัทของฉันนะ”  ร่างบางเน้นคำว่าของฉันมากเป็นพิเศษเพื่อย้ำให้ยุนโฮได้รับรู้ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางมาเอาของของแจจุงคนนี้ไปได้

                “ครับ...ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำนะเดี๋ยวผมเตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ให้”  ยุนโฮส่งแก้วน้ำให้แจจุงก่อนที่จะลุกขึ้นไปจัดเตรียมเสื้อผ้าให้ร่างบางตามที่บอกเอาไว้

                แจจุงมองตามด้วยความเศร้าสร้อยยุนโฮดูแลเขาดีขนาดนี้แล้วในวันข้างหน้าที่ไม่มียุนโฮอยู่เขาจะทำยังไง  ชีวิตของเขาไม่เคยได้หยิบจับทำอะไรเองเลยสักอย่างก่อนหน้าก็มีพ่อคอยทำให้  ตอนนี้กลายเป็นยุนโฮ  แล้วต่อไปในอนาคตข้างหน้าเขาต้องฝึกทำทุกอย่างด้วยตัวเองแล้วใช่หรือเปล่า

                จุนซูแต่งตัวด้วยชุดสูทธพร้อมทำงานเต็มยศ  นั่งรอยุนโฮและแจจุงด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ทำงานสักทีหลังจากที่เฝ้ารอมาเนิ่นนาน  เขามาอยู่ที่นี่พ่อแม่ที่อยู่ที่บ้านของเขาก็ยังรอให้เขาส่งเงินไปให้อยู่  ถ้าหากเขาไม่มีงานทำที่บ้านของเขาก็คงจะไม่มีอะไรกิน

                “คุณจุนซูใส่ชุดสูทธแล้วเท่ห์ดีนะคะเนี่ย”  แม่บ้านเห็นการแต่งกายที่แปลกตาไปของจุนซูก็อดที่จะชมไม่ได้ 

                “เหรอครับ...สู้คุณหนูของป้าได้หรือเปล่า”  จุนซูพูดมันออกมาจากใจจริงแต่แม่บ้านเห็นว่าเป็นเรื่องที่พูดกันขำๆ  นางจึงหัวเราะและเดิน

จากไปทำหน้าที่ของตัวเองเพราะไม่อยากจะบอกความจริงว่าไม่มีใครมาเทียบกับคุณหนูของเธอได้หรอก

                ร่างเล็กนั่งหน้าบึ้งที่ไม่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจจากแม่บ้าน  ไม่ว่าจะยังไงเขาจะไม่มีทางสู้คนอย่างแจจุงได้เลยหรือไง  คนแบบนั้นมีอะไรดีนักหนา  ขี้วีน  เอาแต่ใจ  ถ้าไม่สวยไม่รวย  ก็คงไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้หรอก

                “คอยดูนะแจจุง  ทุกอย่างต้องเป็นของฉัน”  จุนซูพูดด้วยความอาฆาตแค้น  ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนเขาจะต้องขึ้นมาอยู่เหนือแจจุงให้ได้

                จุนซูแอบยิ้มร้ายอยู่คนเดียวเพียงแค่เรื่องเมื่อวานที่บอกแจจุงไปก็ทำให้แม่เสื้อชีต้านั่นเสียศูนย์ไปได้มากอยู่เหมือนกัน  เขาแอบเห็นว่าแจจุงก็หน้าเสียไปนิดหน่อยตอนที่เขาบอกว่ายุนโฮกับเขารักกัน  แม้ความเป็นจริงยุนโฮจะรักแจจุงแต่เขาก็จะต้องทำทุกอย่างให้ยุนโฮหันมารักเขาให้ได้

                “ป้า...มื้อนี้ทำไมกับข้าวอย่างกับให้คนท้องกินเลยล่ะ”  สาวใช้สองคนช่วยกันยกอาหารมากหน้าหลายตามาวางไว้บนโต๊ะรับประทานอาหารตัวยาว   และทันทีที่จุนซูได้ยินคำว่าคนท้องเขาก็รีบหันไปทันที

                “อะไรท้องๆ นะครับ”  ร่างเล็กรีบใช้ความน่ารักของตัวเองวิ่งเข้าไปถาม

                “อ๋อ...เปล่าหรอกค่าป้าอยากให้คุณหนูมีคุณหนูตัวน้อยๆ สักทีป้าก็เลยทำกับข้าวมาบำรุงน่ะค่ะ”  แม่บ้านตอบตามความจริงเพราะในบ้าน

 

หลังนี้ไม่มีใครสักคนที่รู้ว่าแจจุงท้อง  มีเพียงแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้และไม่ยอมบอกใคร

                “เหรอครับ...”  แม้ปากจะตอบกลับไปแบบนั้นแต่จุนซูกลับรู้สึกอะไรบางอย่างว่าแจจุงอาจจะท้องจริงๆ  ตั้งแต่ตอนที่ยุนโฮสงสัยนั่นแล้ว  ตอนนี้คนที่รู้ว่าแจจุงท้องอาจจะมีแค่แจจุงกับยุนโฮก็ได้

                ใบหน้าของจุนซูบึ้งตึงแสดงความเคียดแค้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด  ถ้าแจจุงท้องจริงก็นำหน้าเขาไปอีกขั้นแล้วทำไมเขาจะต้องเป็นฝ่ายตามหลังอยู่แบบนี้ด้วย

 

……..:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::…….

 

                การทำงานวันแรกของจุนซูเป็นไปได้ด้วยดี  ด้วยรูปร่างภายนอกที่ดูน่ารักน่าชังของจุนซูทำให้บรรดาพนักงานในบริษัทต่างพากันเอ็นดูและคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา

                “เป็นไงบ้างจุนซู...สนุกไหม”  หลังจากที่ดูแลความเรียบร้อยในห้องของแจจุงแล้ว  ยุนโฮก็ออกมาดูญาติร่างเล็กที่ได้โต๊ะทำงานอยู่ที่หน้าห้องของประธานบริษัทอย่างแจจุง

                “ก็ดีนะ  พี่ๆ ใจดีกันทุกคนเลย”  จุนซูยิ้มกว้างที่ยุนโฮออกมาจากห้องทำงานของแจจุงสักที  ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนของร่างสูงเอาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกนอกหน้านอกตาเพื่อหวังให้บรรดาพนักงานได้เอาไปซุบซิบนินทากันให้แจจุงได้ยิน

                “อืม  เดี๋ยวฉันไปชงกาแฟให้แจจุงก่อน....ตั้งใจทำงานล่ะ”  ยุนโฮแกะมือของจุนซูออกด้วยความยากเย็นแต่ก็แกะมันออกจนได้ ก่อนจะเดินหนีไปทิ้งให้จุนซูมองตามด้วยความขัดใจ

                “จุนซู....เป็นอะไรกับคุณยุนโฮเหรอ”  พนักงานที่แอบมองกันอยู่นานรีบวิ่งเข้ามารุมล้อมที่โต๊ะทำงานของจุนซู

                “เ