[Fic] ---สามี--- Part 11-12

posted on 28 Sep 2011 20:51 by bronun-yunjae in Husband

ชายหนุ่มร่างเล็กที่ยุนโฮพาเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลคิมในฐานะญาติห่างๆ กำลังนั่งคิดถึงเรื่องราวสมัยเด็กๆ ที่เขาและยุนโฮได้มีโอกาสเล่นสนุกด้วยกัน   บางทีถ้าหากว่าแม่ของเขามีฐานะดีกว่านี้ก็อาจจะเลี้ยงยุนโฮให้โตมากับเขาได้โดยที่ไม่ต้องปล่อยให้ยุนโฮไปอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าแบบที่ผ่านมา

                บางทีถ้าโตมาด้วยกันยุนโฮอาจจะไม่ได้เจอแจจุง 

และเขาอาจจะไม่ต้องมานั่งมองแจจุงมีความสุขอยู่กับผู้ชายที่เขารักแบบนี้......

“คิม  แจจุง...”  ใบหน้าสวยหวานที่ดูหยิ่งยโส  ลอยเข้ามาในสมองของเขา  ไม่ว่าจะพยายามสะบัดออกสักเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล  ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้รู้ว่ายุนโฮแต่งงานแล้ว  เขาก็ไม่คิดจะญาติดีกับคนที่เป็นภรรยาของยุนโฮเลยสักนิด  แล้วยิ่งได้มาเห็นว่าสวยและสมบูรณ์แบบมากขนาดไหนก็ยิ่งรู้ว่าเขาแพ้ไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแข่งขัน

“ฉันไม่มีทางยอมเด็ดขาด...” 

“ไม่ยอมอะไรเหรอคุณ”  ยูชอนเดินเข้ามาด้านหลังคนแปลกหน้าที่เขายืนมองอยู่นานและสงสัยว่าคนตัวเล็กนี่กำลังทำอะไรอยู่  ทั้งปากที่ขมุบขมิบและใบหน้าที่ทำเหมือนกำลังโกรธแค้นใคร

และที่สำคัญทำไมคนๆ นี้ถึงได้มานั่งอยู่ในสวนของบ้านเพื่อนเขา

“อ๊ะ...คุณเป็นใคร”  จุนซูรีบถามกลับเพื่อต้องการกลบเกลื่อนความตกใจของตนเอง   ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าหล่อเหลาแต่งกายดี  แต่เขาเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้สองวันและมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นคนในบ้าน

“ผมเป็นเพื่อนของแจจุง.....ผมต่างหากที่ต้องถามว่าคุณเป็นใครทำไมมานั่งอยู่ในบ้านของเพื่อนผม”  ยูชอนจ้องมองจุนซูอย่างจริงจัง  เขามั่นใจว่าสนิทกับแจจุงมากพอที่รู้ว่าแจจุงไม่เคยรู้จักคนๆ นี้อย่างแน่นอน

ยูชอนเข้ามาในบ้านของแจจุงได้สักพัก  แม่บ้านบอกว่าแจจุงเข้าบริษัท  เขาก็เลยตั้งใจจะออกมานั่งเล่นในสวนเพื่อรอให้เพื่อนตัวแสบของเขากลับมา   เพราะพรุ่งนี้เขาต้องบินกลับอเมริกาแล้ว

“เอ่อ...ผมเป็นญาติของยุนโฮสามีของคุณแจจุงน่ะครับ”  เจ็บปวดใจที่สุดกับการที่ต้องตอกย้ำตัวเองว่าแจจุงเป็นอะไรกับยุนโฮ 

“อ้อ...”  ยูชอนพยักหน้าเข้าใจและไม่ได้ถามอะไรอีก  เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจอะไร  และไม่แม้แต่จะอยากรู้ว่าคนตรงหน้าชื่ออะไร  ชายหนุ่มรีบเดินออกไปทันทีที่เห็นว่ารถคันหรูคู่ใจของคุณหนูคิมได้เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในโรงรถเรียบร้อยแล้ว

“เอ่อ.....คุณ....เดี๋ยวสิ...แน่ใจเหรอว่าแค่เพื่อนน่ะ”  จุนซูกำลังจะถามว่าเขาชื่ออะไรเผื่อจะบอกแจจุงได้ถูก  แต่เมื่อมองตามออกไปก็รู้ว่าแจจุงกลับมาแล้ว   พร้อมกับประโยคหลังที่เขาพูดเบาๆ ให้ได้ยินเพียงคนเดียว

การกระทำที่หุนหันพลันแล่นแบบนั้น  ถ้าแค่เพื่อนเขาจะทำกันอย่างนั้นเหรอ

“อ้าว....ยูชอน”  ร่างบางที่ถูกชายหนุ่มรูปหล่อผู้เป็นสามีประคองเอวบางลงมาจากรถคันหรูด้วยความถนุถนอมรีบร้องทักเพื่อนสนิททันทีที่เห็นว่ายืนรอเขาอยู่หน้าประตูบ้าน

“อะไรล่ะนั่น....ถึงกับต้องประคองกันลงมาเชียวเหรอ”  ยูชอนยักคิ้วหลิ่วตาใส่แจจุง   เขาผ่านประสบการณ์มาเยอะทำไมจะไม่รู้ว่าอาการแบบนี้นั้นเป็นเพราะอะไร

“เอ่อ....ปล่อยเถอะยุนโฮ”  แจจุงพูดเบาๆ ให้ร่างสูงได้ยินเพียงคนเดียว   ใบหน้าสวยหวานแดงซ่านพร้อมๆ กับมือบางที่พยายามแกะฝ่ามือใหญ่ออกจากเอวของตัวเอง

“ก็ได้ครับ....ผมไปรอที่ห้องทำงานนะ.....เชิญตามสบายนะครับคุณยูชอน”  ยุนโฮยิ้มอย่างเป็นสุขเมื่อเห็นว่าใบหน้าของภรรยาคนสวยแดงกล่ำเพราะการกระทำของเขา 

“ลมอะไรหอบมาล่ะพ่อหนุ่มเพลย์บอย.....ไหนบอกว่าจะไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วทำไมยังอยู่อีกล่ะ” 

“ก็ว่าจะไปแต่ที่นี่มีปัญหานิดหน่อยก็เลยเลื่อนจนถึงวันนี้นี่แหละ”  ยูชอนมองใบหน้าของเพื่อนสนิทแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้  แจจุงที่สวยหวานมาตั้งแต่ไหนแต่ไร   ยิ่งได้แต่งงานก็ยิ่งดูสวยผุดผ่องขึ้นเสียจนถ้าหากไม่ติดว่าเป็นเพื่อนสนิทเขาคงจะพาเข้าโรงแรมไปเรียบร้อยแล้ว

ที่สำคัญปฏิกิริยาที่ดูสุขุม  เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น  ทำให้เขาเห็นว่าคุณพ่อของแจจุงเลือกคนไม่ผิดจริงๆ

“มองอะไร....อย่าบอกนะว่าหลงสเน่ห์ฉันเข้าให้แล้ว  ฮ่าๆๆๆๆ”  เพราะรู้ว่าไม่ได้คิดอะไรถึงได้กล้าเล่นกันถึงขนาดนี้  สายตาของยูชอนทำไมแจจุงจะไม่รู้ว่าเจ้าเพื่อนคนนี้กำลังจะแซวเขาเรื่องยุนโฮ 

“เหอะๆๆ  ให้คุณลุงมาจ้างฉัน  ฉันก็ไม่เอาหรอกคุณหนูเอาแต่ใจอย่างนายน่ะ.......แล้วอีกอย่างนะคุณยุนโฮมาฆ่าฉันตายกันพอดี”  ประโยคหลังยูชอนตั้งใจที่จะลองใจเพื่อนของเขา   อันที่จริงเขาก็ไม่อาจจะกลับไปอเมริกาได้ถ้ายังไม่หมดห่วงกับคุณหนูผู้เอาแต่ใจคนนี้

“อะ...อะไรเล่า  ก็บอกแล้วไงว่า....”

“สองปี...ฉันก็หย่ากับนายนั่นแล้วล่ะ”  ยูชอนแกล้งล้อเลียนคำพูดของแจจุงที่บอกกับเขาเอาไว้เมื่อตอนก่อนจะแต่งงานกัน 

และคำพูดนั้นก็ทำให้แจจุงถึงกับนิ่งไปเลยทันที  เพราะเขาลืมมันไปหมดแล้ว   เพราะคำว่ารักของยุนโฮ  ทำให้เขาลืมสนิทเลยว่าเขายอมแต่งงานเพราะอะไร

“อืม....นั่นสิ  สองปีก็หย่าแล้ว”  ยูชอนหันมามองด้วยความ

แปลกใจ   ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าน้ำเสียงของเพื่อนมันเปลี่ยนไป

จากวันแรกที่ได้พูดประโยคนี้ออกมาอย่างสิ้นเชิง

“สองปีก็หย่าอย่างนั้นเหรอ.....นี่มันอะไรกัน”  จุนซูที่กำลังจะเดินกลับเข้าบ้านแต่ด้วยความอยากรู้ถึงความสัมพันธ์ของสองคนนี้มากกว่าจึงแอบฟัง   ไม่ได้คิดว่าจะได้ยินเรื่องอะไรแบบนี้  มือบางปิดปากตัวเองเอาไว้แน่นด้วยความตกใจ 

ใจหนึ่งก็รู้สึกดีใจที่เพียงสองปียุนโฮก็จะเป็นโสด

แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกสงสารว่ายุนโฮจะรู้อะไรบ้างไหม

“แจจุง...ยูชอน  นายสองคนกำลังเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่” 

 

……..:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::…….

 

“เพื่อนคุณกลับไปแล้วเหรอ”  ยุนโฮเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารเก่าๆ ของบริษัทที่เขาตั้งใจศึกษาเผื่อจะมีอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อเขาบ้าง

“อื้มมม..”  ร่างบางทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่เคยเป็นของพ่อเขา   และในตอนนี้ยุนโฮกำลังนั่งอยู่

ถ้าวันนี้ยูชอนไม่มาหาเขา  เขาก็คงลืมไปแล้วจริงๆ ว่าเคยคิดที่จะหย่ากับยุนโฮเพื่อที่จะได้สมบัติทั้งหมดคืนมาเป็นของเขาเพียงคนเดียว

“เป็นอะไรหืม...ทำไมคิ้วขมวดอย่างนี้ล่ะ”  ยุนโฮวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ โซฟาตัวยาวที่ร่างบางนอนอยู่  นิ้วเรียวยาวกดลงไปตรงหว่างคิ้วก่อนจะค่อยๆ นวดคลึงเบาๆ เพื่อให้ผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

“เอ่อ....ฉันรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยน่ะ....ไปอาบน้ำนอนพักสักหน่อยดีกว่า”   แจจุงรีบลุกขึ้นเพื่อหลบหนีสัมผัสอันแสนอบอุ่นของยุนโฮทันที  เพราะเขามาคิดดูแล้วว่าในเมื่อตั้งใจจะหย่า  เขาไม่ควรที่จะปล่อยตัวปล่อยใจให้ถลำลึกไปกับยุนโฮให้มากเกินไปกว่านี้

ไม่อย่างนั้นอีกสองปีข้างหน้า....เขาอาจจะต้องเป็นฝ่ายที่เจ็บเสียเอง

แต่ถ้าหากได้แจจุงได้ลองคิดให้ดี...สำรวจหัวใจของตัวเองดูอีกครั้งก็จะพบว่า  เขาไม่จำเป็นต้องหย่าเลย

“ก็ดีครับ...เดี๋ยวผมจะขึ้นไปตามลงมาทานอาหารเย็นนะ”  มือหนาทาบลงบนหน้าผากมนอีกครั้งเพื่อสำรวจว่าภรรยาของเขามีไข้หรือเปล่า   ชายหนุ่มระบายยิ้มออกมาเมื่อพบว่าอุณหภูมิบนร่างกายของแจจุงยังปกติดีอยู่

“ขอบคุณ”  แจจุงเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่สั่นไหว  ก้อนเนื้อในอกของเขามันมักจะทำงานหนักทุกครั้งที่ยุนโฮเข้ามาใกล้  สัมผัส  หรือพูดคำหวานๆ

“อย่าดีกับฉันไปมากกว่านี้อีกเลยนะยุนโฮ”  ร่างบางพูดเบาๆ

หลังจากที่ประตูบานใหญ่ของห้องทำงานได้ปิดลง   มือบางข้างซ้าย

ยกขึ้นมามองดูแหวนทองคำขาววงเกลี้ยงที่นิ้วนาง 

แค่สองปีเท่านั้น....

อย่าทำให้ฉันรักนายไปมากกว่านี้อีกเลย

 

……..:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::…….

 

จุนซูเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องทำงาน  เพราะเขารู้มาจากแม่บ้านว่ายุนโฮอยู่ในนั้น  และแจจุงก็กำลังนอนพักผ่อนอยู่ในห้องนอนชั้นบนของบ้าน   ความคิดในสมองของเขามันตีกันยุ่งจนเขาสับสนไปหมดไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเรื่องนี้ให้ยุนโฮรู้ดีหรือไม่ 

ถ้าไม่บอก.....ยุนโฮอาจจะโดนสวมเขาอยู่ก็ได้   เพราะเขาไม่รู้ว่ายุนโฮและแจจุงคบกันมานานเท่าไหร่ก่อนที่จะมาแต่งงานกัน 

และก็ไม่รู้ว่าแจจุงกับยูชอน  คบกันแบบไหน  แจจุงถึงได้สัญญากับยูชอนเอาไว้ว่าอีกสองปีจะหย่ากับยุนโฮ

“อ้าว...จุนซู...มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ”  ในขณะที่ร่างเล็กยังไม่เลิกวิตกกังวล  ชายหนุ่มผู้เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เขาคิดมากก็เดินออกมาจากห้องทำงาน

“เอ่อ...ยุนโฮ  คือว่านายกับแม่เสือชีต้านั่น.....”  แต่แล้วก็ต้องหยุด  เพราะเพิ่งมาคิดได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะเข้าไปยุ่งวุ่นวาย  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาพร้อมเสมอที่จะอยู่เคียงข้างยุนโฮ  เขารอมาได้เป็นสิบปี  แค่จะรออีกสองปีจะเป็นอะไรไป

“หืมม...ฉันกับแจจุงทำไม”  คิ้วเรียวยกสูงขึ้นด้วยความสงสัยญาติตัวเล็กที่ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป

“อ๊ะ...เปล่าหรอก  คือ ฉะ ฉัน จะถามว่าเมื่อไหร่นายสองคนจะมีลูกด้วยกันสักที  ฉันอยากอุ้มหลานจะแย่  แหะๆๆๆ”  มือบางเกาท้ายทอยแก้เก้อ  พลางอยากตบปากตัวเองด้วยสักสิบครั้งที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป  เรื่องอะไรที่เขาจะอยากให้แจจุงท้องกันล่ะ  ถ้ามีลูกขึ้นมาถึงแจจุงจะหย่ายุนโฮก็คงไม่ยอมแน่ๆ

“ก็คงเร็วๆ นี้ล่ะ ช่วงนี้รู้สึกว่าแจจุงจะมีอาการแปลกๆ  แต่ฉันก็ยังไม่อยากหวังอะไรมาก  รอดูไปก่อนดีกว่า”  ยุนโฮยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว  เมื่อคิดไปถึงอาการอ่อนเพลียของแจจุงที่ช่วงหลังๆ ชักจะเป็นบ่อยขึ้นแต่เขาก็ยังไม่อยากสรุป

“งะ  งั้นเหรอ....ดีใจด้วยนะ”  ใบหน้าใสสลดลงอย่างเห็นได้ชัด  แต่ยุนโฮที่กำลังพร่ำเพ้อถึงวันที่จะได้เป็นพ่อไม่ทันได้สังเกต 

“เออนี่...พรุ่งนี้เตรียมตัวเข้าบริษัทแต่เช้านะ  แจจุงรับนายเข้าทำงานแล้วล่ะ”  มือใหญ่ตบไหล่เล็กเบาๆ เพื่อแสดงความยินดีที่ได้งานสักที

“แล้วให้ฉันทำตำแหน่งอะไรล่ะ”  จุนซูถามเสียงอ่อย  ได้งานมันก็ดีอยู่หรอก  แต่แจจุงก็ต้องเป็นคนที่มีบุญคุณกับเขาไปไม่จบไม่สิ้นน่ะสิ  ทั้งบ้านที่อาศัยอยู่อีก   เขาไม่อยากจะได้รับจากแจจุงสักหน่อย

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้เองล่ะน่า.....ไปกินข้าวได้แล้ว  ฉันขึ้นไปตามแจจุงก่อน”  ยุนโฮยีผมนุ่มๆ นั้นเล่นด้วยความหมันเขี้ยวกับการช่างพูดช่างถามของร่างเล็กที่เป็นมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เลิกสักที

“เฮ้อออ...”  จุนซูเดินคอตกเข้าไปยังห้องรับประทานอาหาร  ใจหนึ่งก็อยากจะพูดให้มันจบๆ ไปจะได้ไม่มีเรื่องอะไรมาค้างคาใจเขาอยู่แบบนี้   แต่พอได้เห็นแววตาของยุนโฮเวลาที่พูดถึงแจจุงก็ทำให้เขาพูดไม่ออกอยู่ดี

 

……..:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::…….

 

ยุนโฮค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนเพื่อป้องกันการรบกวนหากว่าคนในห้องยังไม่ตื่น   ริมฝีปากหยักยกยิ้มเมื่อเห็นว่าร่างบอบบางยังคงนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนา    แผ่นอกบางขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกให้รู้ว่าแจจุงกำลังหลับสนิทเพียงใด  ขนาดเขานั่งลงบนเตียงประชิดตัวขนาดนี้แล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นเลย

มือหนาลูบไล้หน้าท้องแบนราบที่คิดไปเองว่าอาจจะมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขากำลังเจริญเติบโตอยู่  ใบหน้าคมคายยิ้มด้วยความภาคภูมิใจก่อนจะค่อยเลื่อนขึ้นไปกดจมูกลงบนหน้าผากนวลเนียน 

“ตื่นได้แล้วครับ...คุณหนูขี้เซา”  เสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างใบหู  และไม่นานเปลือกตาบางที่ซ่อนแก้วตาดำขลับเอาไว้นั้นก็เปิดขึ้น 

“อืออ...ยุนโฮ”  ดวงตากระพริบถี่เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างภายในห้อง  เสียงหวานครางหงุงหงิงเหมือนคนที่ยังไม่ยอมตื่น  และเหมือนจะลืมว่าก่อนนอนคิดเรื่องอะไรอยู่....

“ลงไปทานข้าวกันเถอะครับ”  พูดพลางประคองคนตัวบางให้ลุกขึ้นมาจากที่นอนนุ่ม

ร่างบางเฝ้ามองการกระทำที่แสนจะอบอุ่นนั้นอยู่เงียบๆ ดวงตากลมโตเสมองหน้าต่างบานใหญ่ที่ผ้าม่านกับลังพลิ้วไหวไปตามแรงลม  เขาไม่อยากมองหน้าคนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นโครมครามในระยะใกล้ๆ แบบนี้ 

“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า....เงียบจัง”  แต่คนๆ นั้นก็ไม่วายชะโงกหน้าตามมา   แสดงความเป็นห่วงเป็นใยที่ภรรยาแสนสวยเอาแต่นั่งเงียบอยู่แบบนี้

“ยุนโฮ....ฉันเป็นภรรยาที่ดีของนายหรือเปล่า”  อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่

น่าเชื่อที่จะมีคนทนนิสัยดื้อด้านเอาแต่ใจของเขาได้นอกจากพ่อของเขา 

และบรรดาคนรับใช้ที่ไม่กล้าปริปากบ่นอะไร

“เอาอะไรมาวัดล่ะครับว่าดีหรือว่าไม่ดี.....ผมรักคุณนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วครับ”  พูดพร้อมกับยิ้มละลายใจให้ร่างบางที่รอฟังอย่างตั้งใจ 

“ขอโทษนะ....ถ้านายเป็นสามีคนอื่น  นายอาจจะมีความสุขมากกว่านี้”  ความหมายของแจจุงนั่นคือ...อาจจะมีความสุขได้ยาวนานกว่านี้....นานกว่า...สองปี

“หืม? ตอนนี้ผมมีความสุขที่สุดแล้วครับ”  ยุนโฮพูดไปก็ยิ้มไป  เขายังไม่เลิกคิดเรื่องลูกที่อาจจะอยู่ในท้องของร่างบางหน้าหวานที่เป็นคนป่วยอยู่ตนนี้

....ถ้าภายใต้เนื้อเนียนนุ่มนี้ห่อหุ้มสิ่งมีชีวิตเล็กๆ เอาไว้จริงเขาคง