Part 20

 หลังจากงานเลี้ยงจบลง  แจจุงก็รับหน้าที่เก็บทำความสะอาดจานชามทั้งหลายด้วยความเกรงใจป้าจินและสาวใช้คนอื่นๆ เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว   

"แจจุง...พี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ" ในขณะที่ร่างบางกำลังยืนล้างจานอยู่  พี่สาวคนสวยก็เดินมาด้านหลังอย่างเงียบเชียบก่อนจะพูดขึ้นทำให้แจจุงสะดุ้งด้วยความตกใจ

"คะ ครับ"  อาการของคนมีแผลมีอยู่ในใจ  พวกกับอารมณ์ตกใจยิ่งทำให้ดูรุกรี้รุกรนจนเหมือนเป็นคนมีความผิด  ยิ่งทำให้จางรินสงสัย   เธอยืนมองน้องชายอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน  เพื่อรอให้จานกองโตนั้นหมดลงและเดินออกไปพร้อมกัน

ใบหน้าสวยงามแบบผู้หญิงจ้องมองน้องชายไม่วางตา  เธอเฝ้ามองผู้ชายตรงหน้ามาตั้งแต่เกิด  เด็กน้อยน่ารักที่เกิดมาท่ามกลางความรักของทุกคน  เด็กผู้ชายที่มีใบหน้าสวยหวานยิ่งกว่าผู้หญิงจนทำให้เธออิจฉาอยู่ลึกๆ แต่ด้วยความที่พ่อและแม่รักเธอและแจจุงอย่างเท่าเทียมกันจึงไม่ทำให้เธอรู้สึกริษยาน้องชายแต่อย่างใด   จนกระทั่งวันที่ทั้งพ่อและแม่เสียชีวิตลงพร้อมๆ กัน  ยิ่งทำให้เธอต้องคอยดูแลน้องชายคนนี้ตามลำพัง   ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำก็เพื่อแจจุงทั้งนั้น   รักจนไม่มีข้อแม้ใดใด  แต่ทำไมวิธีตอบแทนความรักของแจจุงถึงได้โหดร้ายกับเธอถึงเพียงนี้

"ยุนโฮคุยกับพี่ว่าจะย้ายไปอยู่อเมริกา"  จานกองโตนั้นดูจะไม่ยุบลงง่ายๆ หญิงสาวจึงเลือกที่จะพูดขึ้นมาในตอนนี้เลย

เคร้งงง!!!

ในขณะที่มือบางก็ปล่อยจานให้หลุดมือโดยที่ไม่รู้ตัว   

ยุนโฮจะหนีเขาไปอย่างนั้นเหรอ?

"เขาอยากให้ลูกไปโตที่โน่น  เรียนที่โน่น  พี่ก็เห็นด้วยนะ"  เธอเลือกที่จะโกหก  เธอรู้ว่ายุนโฮไม่มีทางที่จะเป็นคนชวนไปอยู่ที่อื่นอยู่แล้ว  แต่ถ้าหากเป็นเธอที่อยากไป  ชายหนุ่มคงไม่กล้าที่จะขัดใจ  ในขณะที่พูดไปจางรินก็ลอบสังเกตุปฏิกิริยาของน้องชายไปด้วย

และเห็นว่ามีพิรุธอย่างชัดเจน...

"ทำไมล่ะ...กลัวจะคิดถึงพี่เหรอแจจุง"  จางรินถามต่อเมื่อเห็นว่าน้องชายเงียบไป  เธอเองก็ไม่อยากทำแบบนี้  ถ้าเธอไม่ได้ตั้งท้อง  เธอจะถามยุนโฮเพียงแค่คำเดียวว่ารักใคร

ถ้าหากรักเธอ...เธอก็จะทำทุกอย่างให้แจจุงพ้นไปจากชีวิต

แต่ถ้าหากรักแจจุง....เธอจะยอมเป็นคนจากไป

แต่ทุกอย่างไม่ได้สวยหรูเหมือนในนิยาย  ในเมื่อตอนนี้เธอมีลูกน้อยอยู่ในท้อง  ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ยอมเสียพ่อของลูกไปให้ใครทั้งนั้น

"เอ่อ...ก็ดีเหมือนกันนะครับ"  ไม่รู้จะพูดอะไรให้ดีไปกว่านี้  มือทั้งสองข้างมันสั่นเทาจนแทบจะถือจานเอาไว้ไม่อยู่  หัวใจดวงน้อยก็เต้นระรัวจนกลัวว่ามันจะแหลกละเอียดในไม่ช้า

"ถ้าแจจุงว่าดี...พี่ก็ว่าอีกสักสองอาทิตย์ก็คงจะไปแล้วล่ะ   เพราะพี่ก็ให้เพื่อนที่อยู่ทางโน้น   หาที่อยู่แบบชั่วคราวให้แล้วล่ะ"  แจจุงรู้สึกว่าในยามนี้พี่สาวของเธอช่างไม่ต่างอะไรไปจากซาตานหน้าสวยที่กำลังจะมาพรากความรักของเขาเลย

"แต่ผมว่าตอนนี้พี่ควรจะไปนอนได้แล้วนะครับ  คนท้องนอนดึกไม่ดีนะ"  แจจุงเปลี่ยนเรื่องคุย  เพราะไม่อยากรับฟังอะไรที่มันจะทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

"จ้ะ ฝันดีนะจ๊ะแจจุง"  จางรินยิ้มหวานให้น้องชายหนึ่งครั้งก่อนจะเดินจากไป  

แต่รอยยิ้มสวยๆ นั้น  ไม่ได้ทำให้แจจุงรู้สึกดีได้เลย  ดวงตากลมโตเริ่มพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาที่พากันไหลมาเอ่อคลอพร้อมที่จะร่วงหล่นลงมาได้ตลอดเวลา 

หยดน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาเพราะความรักของตัวเอง


.......................................................................................................................

บรรยากาศภายในรถคันหรูแสนเงียบเชียบเมื่อผู้โดยสารหนึ่งคนและคนขับหนึ่งคนมัวแต่คิดทบทวนในเรื่องของตัวเองจนไม่มีกระจิตกระใจที่จะมานั่งสนทนากันเหมือนอย่างเคย      ดวงตาเรียวเล็กทอดออกไปยังวิวทิวทัศน์ข้างทางแต่ก็ไม่มีภาพอะไรสักอย่างที่เข้ามาในสมอง   เพราะตอนนี้ในทุกพื้นที่ของรอยหยักมีแต่ข้อเสนอของชอง  ยุนโฮ  ที่มันดูน่าสนใจยิ่งกว่ากระเป๋าเสื้อผ้าที่ลดราคากันเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เสียอีก

เขาไม่รู้หรอกว่าจุดประสงค์ของยุนโฮนั้นคืออะไร  เป็นเพราะใบหน้าหล่อคมของชายหนุ่มนั้นไม่ได้บ่งบอกอะไรเลย    แต่ไม่ว่าจุดประสงค์ของอีกฝ่ายจะเป็นอะไร มันก็เป็นการดีไม่ใช่เหรอที่จะทำให้เขาได้สมหวังในความรักสักที

"..ซู...จุนซู.."  เสียงเรียกของคนข้างๆ เรียกสติของร่างเล็กให้กลับคืนมา   เมื่อมองดูรอบๆ ก็พบว่ารถคันหรูหยุดเคลื่อนที่ไปแล้วพร้อมกับจอดอยู่ที่บริเวณลานจอดรถของคอนโดเขาอีกด้วย  

"คะ ครับ"  จุนซูสอดส่ายสายตาล่อกแล่กตามประสาคนมีความผิดติดตัว  ผิดกับยูชอนที่ดูจะอ่อนแรงมากเสียจนไม่ได้สนใจรอบข้างเลยด้วยซ้ำว่ากำลังมีใครเป็นอะไร

"ถึงแล้ว..."  พูดเพียงสั้นๆ ที่เป็นความหมายในแบบยาวๆ ที่จุนซูตีความได้คือ ...ถึงแล้ว  รีบลงไปสักทีสิ...

แต่นั่น..มันก็แค่สิ่งที่จุนซูคิดไปเองคนเดียวเท่านั้นเอง

"ครับ...คุณจะขึ้นไปพักผ่อนก่อนหรือเปล่า"  จุนซูไม่ได้หวังให้มีอะไรมากไปกว่านั้นเพราะในตอนนี้สภาพของเจ้านายนั้นสมควรที่จะได้รับการพักผ่อนอย่างมากจริงๆ

ทำไมนะ...ได้ไปเจอกับแจจุงแทนที่จะมีความสุข  แต่กลับดูเหมือนเป็นคนอมทุกข์อย่างมากมายมหาศาล

"อืม..ก็ดีเหมือนกัน  ขอบคุณนะ"  ยูชอนไม่รู้ว่าจะปฏิเสธไปทำไม  หัวสมองของเขามันอ่อนล้าเสียจนไม่อยากจะใช้เท้าเหยียบคันเร่งเลยด้วยซ้ำไป

"คุณมีอะไรไม่สบายใจ...บอกผมได้นะ"  เมื่อทิ้งตัวลงบนโซฟาได้  ยูชอนก็หลับตาพริ้มเอามือก่ายหน้าผากเหมือนนักธุรกิจร้อยล้านพันล้านที่กำลังจะล้มละลายภายในอีกไม่กี่นาทีนี้

"....................."  ยูชอนใช้เพียงความเงียบเท่านั้นที่เป็นคนตอบ   จุนซูเองก็เข้าใจ  คนเราถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ  อันดับแรกที่จะนึกถึงนั่นคือการอยู่กับตัวเอง

"ถ้าอย่างนั้นคุณนอนพักไปก่อนก็ได้สบายดีเมื่อไหร่แล้วค่อยกลับ....ที่นี่ต้อนรับคุณเสมอ"  จุนซูพูดก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินไปจากตรงนั้น   แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาข้อมือบางก็ถูกจับและกระชากตัวเข้าไปสู่อ้อมกอดของคนที่นอนอยู่บนโซฟาเสียก่อน

"...................."  ยูชอนยังคงไม่พูดอะไรเช่นเดิม  แต่อ้อมกอดแข็งแกร่งนั้นกลับโอบรอบเอวบางของจุนซูเอาไว้อย่างเหนียวแน่น

"คุณเป็นอะไร"  จะไม่ให้สงสัยได้ยังไง  ตั้งแต่รู้จักกันมายูชอนไม่เคยทำปฏิกิริยาที่แสดงออกถึงความอบอุ่นเช่นนี้

"ไม่รู้สิ....แจจุงกับคุณยุนโฮน่ะ เค้ารักกัน...มาตั้งนานแล้ว"  ยูชอนตัดสินใจพูดมันออกมาทั้งที่ควรจะเก็บเอาไว้เป็นความลับ  เพราะถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายไปถึงหูของจางรินเมื่อไหร่  คนที่เขารักก็จะเจ็บปวด

"ห๊ะ!!!!"  เหมือนจะเป็นกุญแจไขความกระจ่างให้จุนซูทุกอย่าง  เขาเข้าใจเหตุผลแล้วว่าทำไมยุนโฮถึงได้อยู่ข้างเขา   เป็นเพราะไม่อยากจะเสียแจจุงไปเช่นกัน  แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นจะมีทางไหนที่ยุนโฮกับแจจุงจะร่วมทางกันได้เลย   ตราบใดที่ยังมีจางรินอยู่อย่างนี้

"ตกใจล่ะสิ   ฉันเองก็ไม่แพ้กัน......แต่วันนี้ที่ฉันเศร้ามันเป็นเพราะ   ฉันกำลังมองข้ามอะไรไปโดยที่ไม่รู้ตัวหรือเปล่า"  ยูชอนจงใจจ้องเข้าไปในดวงตาของจุนซู  เพื่อสื่อความหมายให้รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก

"............"  จุนซูเลือกที่จะเงียบเพื่อฟังในสิ่งที่ยูชอนต้องการจะพูด

"ฉันกำลังไขว่คว้าหัวใจของคนที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางเป็นของฉัน.....ในขณะที่นายเองก็กำลังทำอยู่เช่นเดียวกัน"

"ทำไมฉันไม่เคยคิดเลยนะว่านายเองก็รู้สึกเหมือนกันกับฉัน"

"เราน่ะ..หัวอกเดียวกัน  ว่าไหม?"  

"ไม่หรอก....เพราะแจจุงไม่เคยผลักไสคุณ   ในขณะที่คุณดันผมให้ออกห่างอยู่ตลอดเวลา"  น้ำตาของจุนซูหยดลงบนใบหน้าของยูชอนด้วยความเจ็บปวด  

บางครั้งแม้แต่ตัวเขาเองยังนึกอิจฉายูชอน  ที่แจจุงไม่เคยตัดความสัมพันธ์   แจจุงยอมให้ยูชอนอยู่เคียงข้างในฐานะเพื่อน

ในขณะที่เขาไม่เคยได้รับสิทธิที่จะอยู่เคียงข้างยูชอนในแบบนั้นเลย   นอกจากเวลางานแล้วเขาแทบจะเป็นคนอื่นในสายตาของยูชอน  

"นั่นสินะ....อาจเป็นเพราะฉัน...ปกป้องหัวใจของนาย   และหัวใจของฉันเอง"  

.......................................................................................................................................

เป็นเวลากว่าสองชั่วโมงที่ทุกอย่างในครัวกลับมาสะอาดเอี่ยมอีกครั้ง  แจจุงมองดูผลงานของตัวเองตรวจเชคความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าห้องด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้า    เขาไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างจะลงเลยแบบนี้

ไม่เคยคิดว่ายุนโฮจะหนีเขาไป

เมื่อคิดถึงชีวิตในอนาคตข้างหน้าที่จะไม่มียุนโฮอยู่เคียงข้างอีกแล้วน้ำตาก็พาลไหลออกมาเสียให้ได้  ร่างบางคว้าผ้าเช็ดตัวก่อนจะพาตัวเองเข้าไปชำระล้างร่างกายให้สมองได้รู้สึกปรอดโปร่งขึ้นมาบ้าง  ไม่กี่นาทีเรือนกายหอมฉุยไปด้วยกลิ่นครีมอาบน้ำก็เดินออกมาด้วยร่างกายเปลือยเปล่าที่ถูกคลุมเอาไว้เพียงแค่เสื้อคลุมอาบน้ำเท่านั้น    และสิ่งที่ไม่คาดฝันนั่นคือมีใครบางคนนอนรออยู่บนเตียง

"ยุนโฮ..."  ใครบางคนที่ทำให้เขาร้องไห้จะจมูกแดงกล่ำอยู่ ณ เวลานี้

"แจจุง...ทำไมตาช้ำแบบนี้..ร้องไห้เหรอ  ใครทำอะไร  บอกยุนโฮมานะ"  ชายหนุ่มปรี่เข้าไปหาคนรักด้วยความว่องไว   นอกจากเขาแล้วจะมีใครที่ทำให้แจจุงเสียน้ำตาได้อีก

"มาทำไม...พี่จางรินล่ะ"  เสียงหวานที่ฟังดูทั้งสั่น  ทั้งแข็งไปในเวลาเดียวกันไม่ได้ทำให้ยุนโฮรู้สึกถึงความน่ากลัวได้เลย

"นอนไปแล้ว...ร้องไห้ทำไมครับคนดี"  มือกร้านโอบประคองใบหน้าเนียนสวยให้หันมาสบตากันตรงๆ เพราะแจจุงเอาแต่หันหน้าหนีอยู่อย่างนั้น

"จะทิ้งแจจุงแล้วใช่ไหม"  คนสวยแสนซื่อที่ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่เคยพูดอะไรได้นอกเหนือจากที่ใจคิดเลย  แจจุงเลือกที่จะถามไปตรงๆ เพราะเขาทั้งสองคนไม่เคยมีเวลามากพอที่จะอ้อมค้อมไม่ว่าจะเรื่องใดใด

"หา.."  ยุนโฮอ้าปากค้างด้วยความงุนงง   เขาไปคิดที่จะทิ้งร่างบางนี้ตอนไหน  ถ้าเป็นพี่สาวล่ะสิไม่แน่

"พี่จางรินบอกว่ายุนโฮอยากไปอยู่อเมริกา...อยากให้ลูกไปโตที่นั่น  และกำลังจะไปเร็วๆ นี้"  อาการเหวอของยุนโฮยิ่งทำให้แจจุงรู้สึกหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

จะทิ้งเขาแล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอย่างนั้นเหรอ

"อะไรกัน....ยุนโฮไม่ได้อยากไปสักหน่อย  จางรินเองนั่นแหละที่เป็นคนอยากไป....หรือว่า"  ยุนโฮพูดขำๆ เพราะคิดว่าสาเหตุที่แจจุงร้องไห้นั้นอาจเป็นเพราะกลัวว่าเขาจะทิ้งไปนั่นเอง  แต่รอยยิ้มก็ต้องหุบลงเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

"หรือว่า....จางรินจะรู้เรื่องของเราแล้ว"  

แจจุงพยักหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตกอีกครั้ง  

ส่วนหนึ่งของความเสียใจในตอนนี้คือเขาทั้งสองคนอาจจะต้องจบกันจริงๆ

และอีกส่วนหนึ่งนั่นคือพี่สาวของเขาจะรู้สึกผิดหวัง  เสียใจขนาดไหน

ในขณะที่สองคนที่ทำความผิดเหมือนวัวสันหลังหวะที่กลัวความผิดไปซะรอบด้าน   จนไม่มีทางได้รู้ว่าความจริงแล้ว  จางรินยังไม่รู้เรื่องอะไรแน่ชัดเลย   เธอเพียงแค่สงสัยและหาทางป้องกันเท่านั้นเอง
 
Part 21
 
 "เราน่ะ..หัวอกเดียวกัน  ว่าไหม?"  

"ไม่หรอก....เพราะแจจุงไม่เคยผลักไสคุณ   ในขณะที่คุณดันผมให้ออกห่างอยู่ตลอดเวลา"  น้ำตาของจุนซูหยดลงบนใบหน้าของยูชอนด้วยความเจ็บปวด  

บางครั้งแม้แต่ตัวเขาเองยังนึกอิจฉายูชอน  ที่แจจุงไม่เคยตัดความสัมพันธ์   แจจุงยอมให้ยูชอนอยู่เคียงข้างในฐานะเพื่อน

ในขณะที่เขาไม่เคยได้รับสิทธิที่จะอยู่เคียงข้างยูชอนในแบบนั้นเลย   นอกจากเวลางานแล้วเขาแทบจะเป็นคนอื่นในสายตาของยูชอน  

"นั่นสินะ....อาจเป็นเพราะฉัน...ปกป้องหัวใจของนาย   และหัวใจของฉันเอง"  

.............................................................................................................................................................

จุนซูทำหน้านิ่วคิ้วขมวดซะจนคนพูดอย่างยูชอนก็เข้าใจในทันทีว่าคนตัวเล็กไม่เข้าใจความหมายของมัน  

ปกป้องตรงไหน

ปกป้องยังไง

ทำไม....เขาถึงได้รู้สึกปวดหนึบราวกับว่ากำลังจะตายอยู่อย่างนี้

"ฉันอยากให้นายไปเจอคนที่ดีกว่าฉัน....และฉันเองก็พยายามถอยห่างจากนายเพราะกลัวว่าจะรักนายเข้าสักวัน"  ยูชอนยิ้มสมเพชให้กับความคิดของตัวเอง  เขาโง่หรือเปล่าที่คิดแบบนี้  เอาแต่ยึดมั่นกับสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้เอาแต่เชื่อว่าหัวใจของเขาจะไม่มีทางรักใครได้นอกจากคิม แจจุง

แล้วตอนนี้เป็นยังไง?

เจ็บปวดไม่แพ้คนตัวเล็กที่เขากอดอยู่นี้เลย

"ไม่มีใครหนีความรักพ้นหรอกครับคุณยูชอน....คุณยิ่งหนี  มันก็จะยิ่งตามหลอกหลอนคุณ  ทำให้หัวใจคุณไม่เป็นสุข  ทำให้คุณรู้สึกทรมานจนแทบจะอยากให้มันหยุดเต้น"  จุนซูพูดอย่างนั้นเป็นเพราะเขากำลังรู้สึกถึงมันอยู่  เขาเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าเจ็บ  ถูกคนที่ตัวเองรักผลักใสไล่ส่งยิ่งกว่าของที่ไม่มีค่า  แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่หยุดวิ่งไล่สักที  พยายามไขว่คว้าจนเกือบจะเป็นคนเลว

"นั่นสินะ....ฉันบอกตัวเองทุกครั้งว่าคนที่ฉันรักคือแจจุง    คนที่ฉันต้องการพบหน้าคือแจจุง  คนที่ฉันอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยคือแจจุง"

ยูชอนเงียบไปในขณะที่คนฟังน้ำตาแทบร่วงเพราะคำพร่ำเพ้อที่ออกมานั้นไม่ได้ต่างอะไรไปจากหอกแหลมคมที่ทิ่มแทงหัวใจของเขาให้พังยับเยินเลยสักนิดเดียว

"ครับ..ผมรู้"  ใช่...เขารู้ในหัวใจของยูชอนถูกแบ่งขอบเขตไว้อย่างชัดเจน  ไม่ว่าใครหน้าไหนที่ไม่ได้ชื่อแจจุงก็ไม่สามารถย่างกรายเข้าไปได้เพราะถึงแม้จะพยายามสักแค่ไหนเจ้าของหัวใจก็จะไม่เหลียวแล

"แต่มันแปลกไป....ทุกครั้งที่ฉันตอบหัวใจว่าคนที่ฉันรักคือแจจุง  ก็จะมีเสียงบางอย่างสะท้อนกลับมาว่า....แล้วจุนซูล่ะ"

"ทุกครั้งที่คำตอบจากหัวใจของฉันมันคือแจจุงเมื่อไหร่ก็จะมีอะไรบางอย่างถามว่า...แล้วจุนซูล่ะ  ทุกครั้งไป"

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่านอกจากแจจุงแล้ว.....จะมีใครมาทำให้ฉันหวั่นไหว"

"ฉันเจ็บปวดที่เห็นแจจุงรักคนอื่น....แต่ฉันก็เจ็บปวดยิ่งกว่าที่เห็นนายเฉยชาใส่ฉัน"

ในขณะที่ยูชอนพยายามพูดไปโดยไม่มองหน้าจุนซู   ร่างเล็กที่พบเจอกับคำพูดที่ทิ่มแทงหัวใจมาซะเคยชินจนไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้ออกจากปากของคนที่ตนรักหมดใจ   

"ห๊ะ...เมื่อกี๊คุณพูดว่าอะไรนะ"  เขามั่นใจว่าได้ยินไม่ผิดพลาด  แต่ดูเหมือนคำพูดของยูชอนมันช่างแตกต่างจากที่เคยได้ยินมาซะจนไม่อยากจะเชื่อหู   

ความหมายของคำพูดทั้งหมดนั่นคือ

ยูชอนรักเขาอย่างนั้นเหรอ

"ฉันจะบอกว่าอยากเริ่มต้นใหม่กับนาย"  ยูชอนจ้องตาจุนซูเพื่อสื่อความหมายให้รับรู้ว่าทุกคำพูดของเขานั้นเป็นความจริง  

"จะ..จริง..เหรอครับ"  ดูเหมือนจุนซูจะติดอ่างไปชั่วขณะ  เขาไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไรดี

ดีใจ?

ซาบซึ้งใจ?

เพราะในหัวใจลึกๆ ของเขายังคงต่อต้าน   ที่ยูชอนมาบอกรับเขาแบบนี้ก็คงจะเป็นเพราะผิดหวังมาจากแจจุง

และเขาก็เป็นของตาย  เป็นตัวเลือกสุดท้ายของยูชอน

แต่....เป็นตัวเลือกสุดท้าย  ยังดีกว่าไม่ถูกเลือกเลยไม่ใช่เหรอ

"จริงสิ....ฉันอยากจะมีความสุขกับคนที่รักฉันบ้าง"  ต่อให้เขาพยายามแค่ไหน  แจจุงก็เป็นแค่เพียงฝัน  ฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง   แล้วเขาจะมัวไขว่คว้าฝันอยู่ทำไมในเมื่อชีวิตของคนทุกคนก็ต้องเดินไปข้างหน้าและควรที่จะอยู่กับปัจจุบัน

"ขอบคุณครับ...ขอบคุณ"  ไม่รู้จะพูดอะไรให้ดีไปกว่านี้  เหมือนฝันที่คิดว่าไม่มีทางเป็นจริง   แต่กลับเป็นจริงขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน  

ขอบคุณหัวใจ.....ที่อดทนมาจนถึงทุกวันนี้

ขอบคุณความเข้มแข็ง....ที่ทำให้เขาไม่หมดหวังไปเสียก่อน


.....................................................................................................................................

เป็นเวลากว่าชั่วโมงแจจุงยังคงนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงในขณะที่มีอ้อมแขนแข็งแรงของยุนโฮคอยกอดปลอบ   ที่มานั่งปลอบให้อีกคนนั้นไม่ได้เป็นเพราะว่าเขาไม่ได้รู้สึกเสียใจเขาเองก็เครียดไม่แพ้กัน  เพียงแต่ตอนนี้คนที่อ่อนแอที่สุดคือแจจุงและเขาสมควรที่จะเป็นคนเข้มแข็งเพื่อคอยปกป้องผู้เปรียบเสมือนลมหายใจ

ทางออกที่เขายังหามันไม่เจอกลับมีกำแพงใหญ่มาขวางกั้นทางเดินตรงหน้าเอาไว้อีกชั้น  

ไม่มีทางเลยจริงๆ ที่จะไม่มีใครเจ็บปวด

แม้แต่ในเกมส์การแข่งขันก็ยังต้องมีฝ่ายหนึ่งแพ้  ฝ่ายหนึ่งชนะ 

ในโลกของความเป็นจริงก็เช่นกัน  ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง  เจ็บปวดอยู่ดี

"เราจะทำยังไงกันดี"  ร่างบางพยายามหยุดความเศร้าโศกเสียใจและตั้งสติ  เพราะปัญหานี้ไม่ได้เป็นแค่เพียงปัญหาที่ยุนโฮจะต้องแก้ไขคนเดียว  มันเป็นปัญหาที่เขาเองก็มีส่วนร่วมและควรช่วยกันหาทางออก

"ไม่รู้สิ...จริงๆ แล้วจางรินอาจจะยังไม่รู้เรื่องอะไรก็ได้นะ"  ยุนโฮไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง  แต่รูปการณ์มันเป็นแบบนั้น  จางรินเป็นผู้หญิงเก่ง ฉลาด แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่มีจุดบกพร่อง  ถ้าหากเธอรู้แล้วจริงจะไม่แสดงอะไรออกมาให้เขารู้เลยอย่างนั้นเหรอ

"แต่พี่พูดเหมือนต้องการจะแยกเราออกจากกัน"  นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากที่สุด   เขายอมเป็นชู้  เขายอมอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ แต่อย่าแยกเขาออกจากยุนโฮได้ไหม

ยุนโฮครุ่นคิดหาทางออกจนไม่สามารถจะคิดอะไรได้แล้ว  ลูกของเขาอยู่ในท้องของจางริน  แต่หัวใจของเขาอยู่ที่แจจุง

เขาควรจะเลือกอะไรอย่างนั้นเหรอ

เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

หรือ   หัวใจที่ฝากไว้กับแจจุง

"อย่าเพิ่งคิดอะไรไปก่อนเลยนะ  ตอนนี้เรายังอยู่ด้วยกัน  ก็ต้องใช้เวลาทุกวินาทีให้มีคุณค่ามากที่สุด"  มือหยาบกร้านประคองพวงแก้มใสนั้นเอาไว้ทั้งสองข้าง  ก่อนจะค่อยๆ ปาดคราบน้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไหลได้สักพักนั้นทิ้ง  ใบหน้าหวานๆ ของแจจุงไม่เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิด  แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงทำให้ใบหน้านี้มีแต่รอยยิ้มไม่ได้สักที

"เราจะอยู่ด้วยกันทั้งตอนนี้และตลอดไป....สัญญาสิ"  แจจุงยกนิ้วก้อยขึ้นมาพร้อมกับมองตาของยุนโฮไม่ละไปไหน  ตอนนี้ร่างบางเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจที่ต้องการของเล่นและต้องได้เดี๋ยวนั้น  จนยุนโฮแอบนึกขันอยู่ในใจ  การจะยกมือเกี่ยวก้อยกับแจจุงนั้นไม่ใช่เรื่องยาก

หากเขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดา

หากเขาไม่ได้มีเมียและลูกนอนอยู่ที่ห้องตรงข้าม

หากเขาจะสามารถมอบความสุขให้แจจุงได้

"อื้อออ..."  แจจุงร้องด้วยความขัดใจเมื่อนิ้วก้อยที่ยื่นออกไปนั้นไม่ได้รับการเกี่ยวก้อยสัญญาพร้อมทั้งการจู่โจมของร่างสูงที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว  

ยุนโฮดันร่างบางให้นอนราบลงไปกับเตียงนุ่มพร้อมกับริมฝีปากหนาที่บดขยี้ปากอิ่มสีเชอร์รี่นั้นราวกับไม่เคยเจอกันมาก่อน   ในขณะที่มือทั้งสองข้างก็ทำงานอย่างไม่มีขาดตกบกพร่องจนเสื้อตัวบางของแจจุงนั้นถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้   

เมื่อผิวขาวเนียนละเอียดปรากฏขึ้นชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะลูบไล้สัมผัสด้วยความเคยชิน   

ผิวนี้เป็นของเขา    ร่างกายสวยงามนี้ก็เป็นของเขาเพียงผู้เดียว

"อ๊าาา ยุนโฮ"  ร่างบางร้องครางอย่างเสียวซ่านเมื่อยุนโฮเคลื่อนกายลงมาใช้ปากดูดเม้มยอดอกสีสวยด้วยความเมามันส์  ฟันแหลมที่ทำหน้าที่ขบกัดไปพร้อมๆ กับเรียวลิ้นที่กำลังหยอกล้อกับส่วนปลายยิ่งทำให้อารมณ์วาบหวามของร่างบางพุ่งทะยานเต็มที่   

แจจุงดันตัวเองขึ้นมาจนอยู่ในท่านั่งหันหน้าเข้าหากัน   ร่างบางมอบจูบแสนหวานให้คนตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกับมือสวยที่กำลังปลดกระดุมเสื้อของยุนโฮด้วยความเร่งรีบ  เมื่อท่อนบนของทั้งคู่เปลือยเปล่าแจจุงเองก็ไม่รอช้าจัดการหยอกล้อกับยอดอกสีเข้มของร่างสูงบ้างเช่นกัน   ลิ้นสวยไล้เลียไปรอบๆ ก่อนที่จะขบเม้มอย่างไม่ปราณีจนยุนโฮต้องดันให้แจจุงออกห่างเพราะไม่อย่างนั้นเขาอาจจะต้องปลดปล่อยก่อนเวลาอันควร

"อยู่เฉยๆ ดีกว่านะครับ"  ยุนโฮจูบหน้าผากมนไปหนึ่งครั้งก่อนจะค่อยดันตัวของบางๆ ของแจจุงให้นอนราบลงไปกับเตียงนุ่มอีกครั้ง   

ที่เขาไม่ยอมให้ทำนั้นไม่ใช่ว่าแจจุงทำไม่ได้เรื่องเสียจนรับไม่ได้

และก็ไม่ใช่ว่าจะเก่งกล้าสามารถเสียจนเขารู้สึกเสียเซลฟ์

แต่มันเป็นเพราะทุกอย่างคือแจจุงที่ทำให้เขาคลั่งจนหัวปักหัวปำอยู่ทุกวันนี้ที่ให้เขาอยากจะเป็นคนรังแกร่างบางนั้นให้ร้องครวญครางจนสาแก่ใจ

มือหนาค่อยๆ ดึงกางเกงออกเผยให้เห็นส่วนกลางลำตัวที่กำลังค่อยๆ ชูชันขึ้นมาอย่างช้าๆ ด้วยแรงกระตุ้นที่สร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้   ผิวกายขาวผ่องของแจจุงนั้นส่งผลให้ส่วนนั้นกลายเป็นสีแดงจัดเมื่ออุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"อ๊ะ อ่า"  ยุนโฮไม่ได้สัมผัสส่วนนั้นอย่างจริงจังสักเท่าไหร่นัก  แกล้งใช้มือปัดผ่านและทาบทับร่างกายเปลือยเปล่านั้นเอาไว้จนส่วนกลางลำตัวของทั้งสองคนบดเบียดกันผ่านเนื้อผ้าอย่างดีที่ยุนโฮยังสวมใส่อยู่

"ยะ ยุนโฮ  อ่า"  ร่างสูงด้านบนไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากหมุนวนสะโพกให้ร่างบางได้เสียวซ่านเล่นก็เท่านั้น   เขารู้ว่าแจจุงกำลังทรมาณ   แต่ยิ่งทรมานมากเมื่อถึงคราวที่จะต้องมีความสุขก็จะสุขมากเสียจนแทบจะสำลักเช่นกัน

"อยากให้ทำอะไรเหรอ"  ใช่ว่าเขาเองจะไม่รู้สึก  แต่ร่างบางเวลาที่ทำตาเว้าวอนนั้นน่ารักน่าชังเสียจนอยากจะแกล้งแรงๆ แต่ก็เป็นเขาเองที่ทนต่อแววตาแบบนั้นของแจจุงไม่ได้ต้องลุกขึ้นมาถอดกางเกงของตัวเองบ้างก่อนจะเริ่มต้นปฏิบัติหน้าที่ที่พึงกระทำมาตั้งแต่ต้น

"อื้มมม"  สองขาถูกแยกออกกว้างก่อนที่นิ้วเรียวจะเริ่มปัดป่ายวนไปวนมาอยู่ตรงช่องทาง  ในขณะที่ริมฝีปากหนาก็เริ่มขยับเข้าใกล้ส่วนหน้าเข้าไปทุกทีจนร่างบางหลับตาปี๋ด้วยความลุ้นระทึก  และการกระทำของยุนโฮก็ทำให้แจจุงแทบลืมหายใจเมื่อริมฝีปากครอบครองส่วนกลางลำตัวพร้อมกับดันนิ้วสองนิ้วเข้าไปจนสุดความยาว

"อื้ออออ อ๊าาาาา"  ความเสียวซ่านจนสุดขีดทำให้มือบางทั้งสองข้างจิกผ้าปูที่นอนจนแทบจะขาดติดมือ   ยุนโฮขยับนิ้วมือและปากไปพร้อมๆ อย่างเป็นจังหวะจนทำให้แจจุงปลดปล่อยออกมาอย่างห้ามไม่อยู่   ร่างสูงตกใจเล็กน้อยแต่ก็กลืนมันทันก่อนที่จะทำให้เขาสำลักออกมา    

นิ้วเรียวชักเข้าชักออกด้วยความรวดเร็วอีกครั้งเมื่อเห็นว่าช่องทางเริ่มพร้อมนิ้วที่สามก็ถูกแทรกเข้าไปโดยที่แจจุงยังไม่ทันได้รู้ตัว   ปลายนิ้วทั้งสามสะกิดตุ่มรับสัมผัสด้านในที่ทำให้ร่างบางได้เสียวซ่านทุกครั้งจนเผลอขยับสะโพกตามด้วยความลืมตัว    เมื่อเห็นว่าร่างกายของแจจุงพร้อมเต็มที่ร่างสูงก็ขยับตัวขึ้นมาแกนกายแข็งขึงที่ไม่ต้องผ่านการกระตุ้นใดใดพร้อมเต็มที่สำหรับการใช้งาน  ยุนโฮค่อยๆ ดันตัวเองเข้าไปด้วยความนุ่มนวลที่สุดในขณะที่มือทั้งสองข้างสอดประสานมือบางของร่างด้านใต้เอาไว้    เพราะเขารู้ว่าไม่ว่าจะอีกกี่ครั้งแจจุงก็ยังเจ็บอยู่ดี

"อึก  อ่ะ"  แจจุงพยายามผ่อนคลายที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้การสอดใส่ของยุนโฮมีผลกระทบต่อเขามากนัก  จนในที่สุดส่วนแข็งขึงของยุนโฮก็ถูกครอบคลุมไปด้วยผนังเนื้ออ่อนนุ่มของแจจุง   ชายหนุ่มค่อยๆ ดันเข้าดันออกอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นจนร่างบางครางไม่เป็นภาษา

"อ๊าา ยุนโฮ อ่ะ"  เสียงหวานหอบสะท้าน  จังหวะที่เร่งเร้าของยุนโฮนั้นทำให้เขาเกือบจะปล่อยออกมาเป็นรอบที่สองจนต้องเกร็งเอาไว้เพื่อจะได้ปล่อยออกมาพร้อมๆ กับยุนโฮ

"อือ อ่า อ่ะ"  ยุนโฮกระแทกกายแรงๆ อีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมาภายในช่องทางสีสวยในขณะที่แจจุงก็ปล่อยออกมาจนเลอะไปทั่วทั้งหน้าท้องของตนเองและร่างด้านบน

"อื้อออ  ยุนโฮ"  ร่างบางร้องครางเสียงหวานอีกครั้งเมื่อแกนกายที่ควรจะสงบลงแล้วของชายหนุ่มกลับแข็งขึงขึ้นมาอีกครั้ง   และยังไม่ทันที่จะได้กล่าวประท้วงใดใด  ยุนโฮก็ขยับกายอีกครั้งโดยไม่มีการขออณุญาติ  ทำให้แจจุงทำได้แค่เพียงร้องครางเสียงหวานตอบสนองความต้องการที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดตอนไหนของยุนโฮ


ในขณะที่ภายนอกห้องนอนนั้นก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญยืนน้ำตานองอยู่อย่างนั้นมานานนับชั่วโมง

จางรินที่ยุนโฮคิดว่าเข้านอนไปแล้วนั้นอันที่จริงเธอเพียงแค่แกล้งหลับเพราะเธอสังเกตุว่ายุนโฮมักจะตื่นขึ้นมาในยามดึกอยู่เสมอและจะกลับมาอีกครั้งก็ตอนช่วงเช้ามืด   และคืนนี้เองที่เธอตัดสินใจว่าจะต้องรู้ให้ได้ว่าสามีของเธอหายไปไหน     

หญิงสาวแกล้งหลับตานอนนิ่งๆ รอจนกระทั่งยุนโฮลุกเดินออกจากห้องมาด้วยความเงียบเชียบ   ในขณะที่จางรินก็รีบลุกขึ้นจากเตียงแง้มประตูออกดูด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอภาวนาอยู่ในใจลึกๆ ว่าให้สามีของเธอเดินลงไปข้างล่างอย่าได้เปิดประตูห้องตรงข้ามนั้นเลย

แต่คำภาวนาในใจเธอกลับไม่เป็นผล   สามีของเธอไขกุญแจเข้าห้องน้องชายของเธอไปด้วยความระมัดระวัง   แต่ก็คงไม่รู้ว่าไม่ว่าจะระวังแค่ไหนเมียหน้าโง่อย่างเธอก็เห็นแล้ว

ไม่อยากจะคิดเลยว่าภายในห้องนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง   เพียงบานประตูที่ถูกปิดลงนั้นปิดบังซ่อนความจริงอะไรที่เธอยังไม่รู้เอาไว้    แค่ที่เธอเห็นในห้องครัวนั้นก็แย่พออยู่แล้วหากจะมีอะไรมากกว่านั้นคงจะยิ่งกว่าคำว่ารับไม่ได้จางรินเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนอนของตัวเองโดยลืมแม้แต่ลูกน้อยในท้องว่าตอนนี้ต้องการการพักผ่อนมากเพียงใด   จนกระทั่งผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงก็ไม่มีวี่แววว่ายุนโฮจะเดินออกมาจากห้องนั้นเธอจึงตัดสินใจจะเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าคนสองคนที่เธอรักหมดใจนั้นไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เธอพยายามจะไม่คิด

"อ้าวคุณหนู...ยังไม่นอนอีกเหรอคะ"  ป้าจินที่มักจะนำนมอุ่นๆ มาเสิร์ฟให้แจจุงเป็นประจำเห็นคุณหนูใหญ่ของนางพอดีจึงเอ่ยทักขึ้น  เพราะในเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่คนท้องจะมาเดินไปเดินมาแบบนี้

"ยังค่ะ...เอ่อ  นมของแจจุง...หนูเอาไปให้เองนะคะ"  จางรินแย่งแก้วนมในมือป้าจินมาถือเอาไว้  ก่อนจะส่งยิ้มให้ป้าจินอีกครั้ง

"ค่ะ...ป้าไปนอนแล้วนะคะ  คุณหนูก็อย่านอนดึกให้มากนะคะ"  ป้าจินเดินจากไป  ในขณะที่มือบางนั้นเริ่มสั่นเพราะไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี   เพราะต่อให้เธอแอบฟังอยู่หน้าประตูมันก็ไม่มีประโยชน์เพราะห้องทุกห้องในบ้านหลังนี้เป็นห้องเก็บเสียง   

"แจจุง..จะไม่ทำให้พี่เสียใจใช่ไหม?"  หญิงสาวพูดเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจตัวเอง   แต่เธอก็ยังไม่กล้าที่จะรับความจริงอยู่ดี  หากมีอะไรเกิดขึ้นภายในห้องนี้จริงเธอเองจะเป็นคนที่เสียใจ  เธอจึงตัดสินใจยืนรออยู่อย่างนั้นพร้อมกับแก้วนมที่ยังอุ่นอยู่ในตอนแรกและเย็นชืดไปจากการรอคอยมากว่าสี่ชั่วโมง
 
*********************************
 
หลังจากหายไปนานวันนี้มาต่อด้วยความจุใจ  สองพาร์ทรวดเลยทีเดียว
 
และพร้อมกับข่าวดี   เปิดจอง ชู้..ตัณหา..ปรารถนา..น้องเมีย Vol. 1 แล้วนะคะ >>> http://bronun-yunjae.exteen.com/20090817/vol-1
 
คลิ๊กไปดูรายละเอียดกันได้นะคะ  เปิดจองรอบเดียวช้าอดนะคะ ^^  บ๊ายบาย 

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

อืมม์ เศร้าจังอ่ะ สงสารแจจุงมากเลย ทำมั้ยถึงเป็นแบบนี้
หล่ะ แล้วจะเป็นงัยต่อไปหน่ะ หมียุนจะหาทางออกยังงัย
ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด ไม่อยากให้เสียใจทั้งสองฝ่าย แต่ก็อด
สงสารความรักของหมียุนกับแจจุงที่รักกันมาตั้งแต่เด็ก
แต่ก็ต้องพรากจากกันไป พอจะได้สมหวังก็ดันมามีปัญหา
เพราะจางริน ที่เป็นพี่สาวท้องซะงั้น อ๊ากกก จะทำงัยเนี๊ย
หรือว่าเราจะเห็นแก่ตัวมากไป ไม่อยากให้หมียุนกับแจจุง
ต้องจากกันไป คนที่ไปนั้นอยากให้เป็นจางรินมากกว่า
เฮ้อออ!!~ ม้านจะใจดำอ่ะป่าวหน่ะ ยังคิดไม่ตกเลยว่า
สถานการณ์ที่เป็นอยู่นี้ มันบีบคั่นมากขนาดไหน รีบๆๆมาอัพต่อหน่ะคับ รีดเดอร์อยากมีเก็บไว้สักเล่มเหมือนกันแต่
คงต้องดูทุนทรัพย์ก่อนคร๊าบบบ

#1 By jae (61.90.73.20) on 2009-09-17 15:24

สงสารทุกคนเลยค่ะ ต่างคนต่างก้อมีเหตุผล
โล่งอกไปแล้วคู่หนึ่ง โลมากะไก่ โล่งอกไปที
ดีใจกับความรักเดียวใจเดียวของโลมา
สำเร็จแล้วลูก มาที่ยุนแจของเรา ทางที่จะสมหวัง
ยังอีกไกลใช่มั้ยค่ะ ฮือๆๆๆๆ พี่จางรินที่แสนดี
กลายเป็นนางมารร้ายไปสะแล้ว แต่พี่แกก้อทำเพราะรัก
รักอีหมีและลูก แต่ก้อนะ เรื่องมันเกิดเพราะอีหมี
แกต้องแก้ปัญหาให้ดีนะ ก่อนที่แกจะเสียแจไปอีกครั้ง

#2 By kiko (124.157.129.47) on 2009-09-17 16:18

ทำมั้ยถึงเศร้าแบบนี้ บีบคั่นความรู้สึกมากมาย
ถ้ารีดเดอร์เป็นยุน มิรุจะทำงัยอ่ะ คิดไม่ออกเลย
จะบอกว่าไม่ได้รักจางรินก็น่าจะถูกเพราะตลอด
เวลาที่อยู่ด้วยกันกับจางรินนั้นยุนก็คงมีความรู้สึก
ที่ดีให้กันและกัน แต่ในหัวใจลึกๆๆนั้นยังจำความ
รักที่มอบให้กับแจจุงตั้งแต่เด็ก ความน่ารักและ
การแสดงออกที่แจจุงตอนเด็กมีให้หมียุนนั้นยังจำ
ไว้ในหัวใจตลอดมา เมื่อได้พบได้เจอทุกอย่างมันก็
ต้องทำตามความรู้สึกลึกๆๆของหัวใจ ทุกอย่างน่าจะ
ตัดสินใจได้แล้ว ควรจะบอกความจริงให้ได้รู้ ทุกๆ
คนต้องหันหน้าเข้ามาคุยกัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการทำ
ร้ายจิตใจมากเพียงใด แต่ถ้ายังฝืนและแอบซ่อนหัวใจ
และความผิดของตัวเองต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะสัก
วันจางรินก็ต้องรู้เรื่องไม่วันใดก็วันหนึ่ง อืมม์ ถ้าจางรักไม่
ท้อง หมียุนก็คงจะตัดสินใจอาหรั่ยได้เร็วกว่านี้ รีดเดอร์ไม่
อยากเอาความรู้สึกตัวเองมาชี้นำ มันคงจะไม่ใจร้ายเกินไป ถ้ารีดเดอร์อยากคิดซะว่าจางรินนั้นต้องตายหลังจาก
คลอดลูกของหมียุน
ขอโทดดดด คร๊าบบบ ที่คิดแบบร้ายกาจแบบนี้
รีบๆๆมาอัพต่อหน่ะคับ ไรเตอร์ รีดเดอร์จะรออ่าน

#3 By nut (58.9.141.227) on 2009-09-18 08:29

ทำไมเศร้าแบบนี้ง่ะ
รีบมาต่อนะค๊ะ

#4 By ck (125.26.141.194) on 2009-10-11 02:11

ว้าวๆ รีบมาต่อนะค่ะค้างค่ะ
embarrassed

#5 By nink (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:39

#6 By (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:39

อ่า
หนุกมากค่ะ
ชอบจังเลย

ยุนดิบดี
อิอิ

#7 By (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:40

น่าสงสารแจจังเลย

ไรเตอร์ขารีบมาต่อไวๆนะค่ะ
อยากรู้มากเลยค่ะ
ว่าพี่เข้ามาเหนจะเปนยังไง
embarrassed embarrassed embarrassed embarrassed embarrassed embarrassed




#8 By (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:41

555555
ในที่สุดจางรินก้อสงสัยแล้ว
แล้วแจจะต้องเสียน้ำตาอีกมั้ยอ่ะ
แล้วยุนจะเอาไงอ่ะ

ยุนต้องเลือกแจนะ
โอยจางรินต้องไม่มีลูกยุนสิ
ทั้งแจกะยุนจะได้สมหวัง
แผนชั่วร้ายsad smile sad smile

ไรเตอร์ขารีบมาอัพนะค่ะ
จะรอค่ะ
สู้นะค่ะ
confused smile confused smile

#9 By (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:44

ค้างค่ะงานนี้

มาต่อไวๆนะจ้ะ*V*

#10 By (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:46

ได้แต่รอ รอ รอ รอ รอ
รอไรเตอร์ที่น่ารักมาอัพชู้ต่อ
^^







#11 By (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:47

ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จางรินต้องท้องด้วยอ่ะ
สงสารยัยสวยมากมายเลยอ่ะ แล้วงี้จางรินก้อไม่ยอมปล่อยอีหมีให้ยัยสวยแน่เลยอ่ะ

ทำไงดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เครียดดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆ

เครียดแทนยัยสวยแล้วนะเนี่ย
รู้สึกอินกะบทมากไปหน่อย
จนจะร้องไห้เลย
5555555555

#12 By (125.27.10.178) on 2009-10-24 23:49

อันยองคร้าไรเตอร์

ตอนต่อไปให้จางรินรู้ได้แล้วนะค่ะ
แล้วก้อเลิกยุ่งกับยุนไปเลย
แจจะได้ไม่ต้องเสียใจอีก
ให้แท้งไปเลยค่ะ จะได้ตัดปัญหา
5555แอบชั่วนะเนี่ยเรา

ก้อไม่อยากให้แจต้องเสียใจอีกนี่นา
อ่านแล้วเจ็บแทนแจเลยอ่ะ
จะต้องเสียใจ
แล้วร้องไห้ไปถึงอีกเมื่อไหร่
ทั้งๆ ที่ตัวเองก้อมาก่อนแท้

นึกแล้วแค้น
อียุนก้อไม่น่ารีบด่วนตัดสินว่าจะเลิกรักแจเลย
แล้วดันไปแต่งงานกะพี่สาวของคนที่ตัวเองรัก
แค่เพราะความหน้าเหมือน
แกนี่หมีจิงๆเล้ย

อินค่ะอิน
อ่านแล้วมันรู้สึกเจบแทนแจเลยอ่ะ
แต่ตอนต้นๆเรื่องเนี่ยหนุกมากเลยค่ะ
ดิบได้อีก
ชอบๆ
นี่ตรูโรคจิตรอ่ะป่าววะ

embarrassed

เฮ้อแล้วอุปสรรคจะเยอะได้อีก
น่าสงสารจิงๆ
รู้สึกเจบจี้ดเลย

โดนจิงๆเลยฟิกเรื่องนี้
เหอะ เหอะ เหอะ

#13 By (125.27.14.74) on 2009-10-26 14:57

อ๊ากกก พี่จูนค่ะ

ทนรออ่านเล่ม2 ต่อไปไม่ไหวแล้ว
ทำใจอยู่นานว่าจะรออ่านในรูปเล่ม ซึ่งพี่จูนบอกว่า
ซักสิ้นปี แต่ตอนนี้นู๋รอไม่ไหวแล้วตัณหามันเรียกร้อง555+
สนุกมากๆๆ บอกๆได้คำเดียวว่าสนุกม๊ากมาย
แล้วมาอัพอีกนะค่ะ^^

#14 By Pad (115.67.4.50) on 2009-10-26 23:09

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ทนรอไม่ไหวแล้วคร้า

ค้างๆๆๆๆ

มาต่อไวๆนะคร้า
ไรเตอรคนสวย
big smile confused smile confused smile confused smile

#15 By (125.27.17.204) on 2009-10-29 15:59

อ่า

เศร้าจังเลยอ่ะ

#16 By (125.27.29.6) on 2009-10-31 00:26

มาต่อไวๆนะคัฟปม

^^'

#17 By (125.27.29.6) on 2009-10-31 00:26

เศร้าเน๊อะ ง่าาา ต่อไปเปนไงอ่า อยากรุ๊จิงๆ ไรเตอร์มาต่อไวนะๆ

#18 By 8e88 (110.164.23.229) on 2009-10-31 15:25

เกิดอะไรขึ้นกับwriterคนดีของเรา???

โอ๊ยยย น้ำตาจะไหล
ความรักที่มันเจ็บปวดแบบนี้น่ะ....
เฮ้อออออ........

จะคอยเป็นกำลังใจให้นะฮับ
(ทั้งยุนยุนและwriterนะฮับ)

ตามชู้อยู่ฮับ(ตามอยู่เรื่องเดียวนี่แหละ)

สู้ๆๆfighting!!!!
cry
เพิ่งเข้ามาอ่านนนน

อ่านทีเดียวรวดเลยยย

สนุกมากๆจะมาต่ออีกไหมคะ

#20 By LOVE SHIM CHANG MIN on 2009-11-08 15:13

สนุกมากมาต่่อตอนต่อไปนะ ^.^

#21 By LLLLLLLL (58.9.21.109) on 2009-11-15 14:32

ไรเตอร์ที่รักคร๊าบบบบ ถ้ามีเวลาว่าง
อย่าลืมเค้ามาทักทายรีดเดอร์ด้วยหน่ะคับ
รีดเดอร์คิดถึง อย่าทิ้งกันหน่ะคับ คนดี
รีดเดอร์จะรอจนกว่าไรเตอร์จะพร้อมหน่ะคับ
ถ้ามีเปิดจอง vol.2 รีดเดอร์อยากจะจอง
ไว้สักเล่มคับ ขอบคุณที่มอบความสุขให้หน่ะคับ

#22 By jae (58.9.148.238) on 2009-11-23 16:27

หนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆค่ะ

#23 By phai (117.47.54.198) on 2009-12-03 16:57

ไรเตอร์ที่รักคับ หายไปแล้วอ่ะ
รีดเดอร์หลายๆๆท่านคิดถึงไรเตอร์หน่ะคับ
และรอที่จะจอง ชู้..ตัณหา..ปรารถนา..น้องเมีย
Vol.2 อยู่หน่ะคับ อย่าทิ้งรีดเดอร์ไปไหนหน่ะคับ
ได้โปรดกลับมาทักทายรีดเดอร์บ้างหน่ะ ขอบคุณมาก
คับ รีดเดอร์จะรอคับ angry smile

#24 By ma (58.9.149.144) on 2009-12-09 09:09

เจ็บปวดที่ต้องแอบซ้อน เจ็บปวดที่กว่าจะได้พบสิ่งที่รอคอยและค้นหาก็เกือบสายไป หนทางแก้ไขมืดมนยาก
ที่จะหาทางออก ความรุ้สึกที่เจ็บปวดทรมานที่สะสมมา
นาน ความรักความโหนหาที่ขาดหายไปเมื่อได้พบได้
เติมเต็มแต่กลับต้องมีความรับผิดชอบที่บีบบังคับให้ต้อง
กระทำ ไรเตอร์ครับช่วยด้วยเถอะคับ ช่วยหาทางสว่าง
ชี้นำให้หลุดพ้นแห่งความเจ็บปวดในครั้งนี้ด้วย ไม่อยาก
ให้ยุนโฮและแจจุงต้องพลัดพรากจากกันไปอีกเลยเพียง
แค่นี้ก็เจ็บช้ำมามากพอแล้ว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งมองไม่เห็นทาง
หลุดพ้นปัญหานี้ได้เลย เฮ้ออออ เจ็บอ่ะ เจ็บปวดสงสาร
แจจุงและยุนโฮมาก ไรเตอร์รีบมาอัพต่อน๊าๆ เป็นฟิคที่ประทับใจมากและชื่นชอบการแต่งฟิคในแนวนี้ด้วยแหล่ะ
ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆๆเรื่องนี้หน่ะคับ ชอบุคณ

#25 By (58.9.229.157) on 2009-12-19 11:41

เพิ่งเคยมาอ่านในนี้ค่ะ^^
ปกติซื้อเป็นเล่ม แหะๆ เลยเพิ่งมาเม้นครั้งแรก~


สงสารแจจุงจังเลยอ่ะค่ะT^T อีกยาวไกลกว่าจะได้รักกับหมียุน พี่จางรินทำไมกลายเป็นนางร้ายไปซะได้หละ

แต่ก็นะ เค้าจะมีลูกแล้ว ก็ไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ แล้วมันจะจบยังไงหล่ะเนี่ยTT

ไก่เริ่มค้นพบหัวใจตัวเองแล้ว เย่!!!!~><
ดีใจกับโลมาน้อยด้วยน้า ฮี่ๆๆๆๆ

ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่านนะคะพี่จูน~~

#26 By TAAM! (58.9.195.18) on 2010-05-03 21:59

เพิ่งได้มาอ่านถึงตอนนี้

เศร้าจังเลย สงสารคนสวยจัง

จะได้คู่กันไหมนะ

#27 By JJ heroine (58.9.74.93) on 2010-07-20 13:22

โอ๊ยยยยย
อยากจะฆ่าจางรินจังเลยอ่า แบบว่ายังไงหละ ปล่อยๆเค้าไปเถอะ เป็นพี่แต่ทำร้ายน้อง เราเข้าใจนะว่ารักยุนโอมากแต่ยุนโฮเค้าไม่ได้รักแกแล้วยัยชะนี เค้ารักน้องชายแกย่ะ ปล่อยเค้าทั้งคู่นะ เดี๋ยวก็ให้แจจุงท้องบ้างเลยนี่ ชิชะ ดูสิยุนโฮจะเลือกใคร ฮ่าๆ เราอินกับฟิคเธออ่านะ สนุกดีอ่าแล้วก็อยากรู้บทสรุปของเรื่องเร็วๆด้วย สู้ๆเค้านะ เรากำลังรอลุ้นอยู่ เราเข้ามาดูทุกวันเลยว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไง สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รักยุนแจและรอไร้เตอร์ค่ะ หุหุ..confused smile surprised smile

#28 By Almaighty (183.89.216.241) on 2010-11-21 01:28

U_____U รู้สักทีเถอะ อึดอัดแล้ววววววว

#29 By aktf.bexp (118.174.92.127) on 2011-05-02 19:41

รีบๆๆๆๆๆๆ แต่งต่อน่ะค่ะ อารมณ์ค้างสุดๆ cry

#30 By Yunjae (118.174.78.116) on 2011-07-28 18:53